16 december 2005

American life

Ik weet 't niet hoor, die Amerikanen. Even paar voorbeelden waarom ik me soms niet zo op m'n gemak voel:
  • Kerst is pure hebberigheid en totale commercie afgewisseld met vleugels overdreven sentimentaliteit. Je ziet niks anders op TV. Elke reclame heeft wel iets met kerst te doen. Weet je niet wat je elkaar moet geven? Koop een auto voor slechts $20.000,-. De ideale manier om elkaar te vertellen hoeveel je om elkaar geeft...
  • 'k Was gister bij de Toys 'r' Us, een kadootje voor Thomas z'n verjaardag kopen (hij is 10!). Zo af en toe kruiste ik het pad van een dame met een boodschappenkar vol kado's en al bellend met draadloze head set. Ik had maar 1 kado, zij 15, dus uiteraard staat ze net voor me bij de kassa. Denk je dat ze dan even stopt met bellen? Nee hoor, haar eerdere gesprek afgerond stootte ze gelijk door naar de volgende. Ze reageerde op geen van de kassiere's uitspraken, maar voerde enkel de benodigde handelingen uit: credit card geven, ID laten zien, handtekening zetten, wachten tot de kassiere de kado's weer in haar karretje heeft ingeladen en op weg naar haar ongetwijfeld veel te grote auto. Geen hallo, geen dank je wel, geen alsjeblieft, geen tot ziens.
  • Even later was ik in de bioscoop, King Kong. Voor de film begon zat een tienermeisje te spelen met haar Nintendo DS in de rij voor mij. De reclame begint, de voorfilmpjes komen op het scherm voorbij en uiteindelijk begint de film zelf. Het leek haar niet te deren. Gedurende de hele drie uur zat zij aan haar schermpje gekluisterd. Haar broertje zat twee stoelen verder continue te SMSen. Wel een leuk aapje, trouwens.

    Eikels zijn het. Allemaal.

    En over twee weken schrijf ik ongetwijfeld een soortgelijk stukje over Nederland....

    • 12 december 2005

    Eigenlijk staan we voor enorme 'Goliath' letters.

    Magic Mountain

    Tjonge, glijden er zomaar drie weken voorbij zonder dat ik hier wat post. Sorry, he. Op 't werk is het nogal druk, aangezien we deze week onze grote demo hebben. Hoewel 'ie alleen intern is, laat het onze bazen het werk van afgelopen jaar zien en dus is het vrij belangrijk. Volgend jaar kunnen we dan beginnen met nieuwe plannen en het ziet er allemaal goed uit. Er is een externe partij geintereseerd in het gebruik van onze virtuele mens en dat betekent zeer waarschijnlijk meer geld en een uitbreiding van het team om alles voor productiegebruik klaar te krijgen. Enerzijds is het natuurlijk erg mooi dat we meer mensen krijgen om eraan te werken, anderzijds is het een goed teken dat het werk ook geschikt is voor gebruik buiten het wetenschappelijke interne gebeuren. Maar goed, druk dus en de laatste tijd buiten werk ook niet zo vreselijk veel gedaan.

    Daar kwam gister verandering in, aangezien ik met Melanie, Michelle en Eric naar Magic Mountain ben gegaan. MM is een Six Flags achtbanenpark, waar de achtbanen klinkende namen hebben als Viper, The Riddler, X en Goliath. Melanie en Michelle zijn in LA opgegroeid en zijn dan ook kind aan huis, Eric was er ook al es geweest. Gek genoeg was Michelle nog nooit in de achtbaan geweest waar zowel Eric als Melanie redelijk angstig voor waren: Deja Vu. Deja Vu is een achtbaan waar je in een stoeltje hangt, zowel met je gezicht naar beneden als naar boven een aantal keer horizontaal blijft hangen en tussendoor met een rotgang alle kanten wordt opgegooid. Melanie en Eric hadden ongeveer 20 minuten om alle redenen waarom je bang zou moeten zijn uit de doeken te doen. Engiszins zenuwachtig stonden we dan uiteindelijk voor de hekjes die toegang geven tot de zitjes. Juist op dat moment konden de mensen voor ons niet uitstappen. Een half uur hebben we moeten wachten totdat de 'minor technical difficulties' waren opgelost. Een test run met lege stoeltjes moest ons een veilig gevoel geven, wat uiteraard niet helemaal het geval was. Met de ultieme voorbereiding was het dan eindelijk de beurt aan ons om met een dodelijke snelheid door het luchtruim te zwervelen en het moet gezegd worden: de trip was het wachten meer dan waard. De afsluiter van de dag was een ritje in een boomstam, die uiteraard op het einde in het water spletst, waarbij Michelle ons verzekerde dat we echt niet nat zouden worden hoor. Dat had ze mis. Zeiknat verlieten wij het park om ons bij Melanie onder het genot van een wijntje en filmpje op te warmen. Gelukkig hebben we de foto's nog.

    Op deze foto's is trouwens ook te zien dat Sinterklaas zo aardig was mij met een bezoekje te vereren. Niet alleen kon ik mij diverse dagen rond eten met allerlei soorten snoep, ook kan iedereen nu zien waar ik echt vandaan kom. Dat doet me ons koude kikkerlandje overigens wel een beetje missen, maar gelukkig kan ik me binnen een week weer tot de uwen rekenen.

    25 november 2005

    Voor de lange tocht keken we nog vrolijk...

    Thanksgiving

    Gister was het Thanksgiving, een familiedag bij uitstek. Kalkoen, aardappelpuree, grootmoeder, heerlijk. Nou zegt Thanksgiving mij natuurlijk niks en daarom was Melanie zo aardig mij uit te nodigen het met haar familie te vieren. Om oma uit Palm Springs tegemoet te komen werd besloten een restaurant tussen LA en Palm Springs te reserveren. Melanie en ik waren vroeg, zodat we fijn enkele coctails aan de bar achterover konden tikken, maar al gauw kwam de rest van de familie binnendruppelen: oma, broer Steve en beide ouders. Oma is een leuk mens, erg open met gevoel voor humor en margarita's (Tequilla coctail). Ze wilde vroeger de eerste vrouwelijke coureur van Amerika zijn. Soms komt dat gevoel weer bij haar boven drijven :-). Ze is nogal sterk anti-Bush, terwijl Steve en z'n moeder dan weer pro-Bush zijn en gelijk nadat oma aan mij vroeg wat Nederland nou van 'm vond sprongen Steve en moeder naar voren om dat gespreksonderwerp stil te leggen. Blijkbaar dient politiek vermeden te worden wil het gezellig blijven. Maar gezellig was het. De familie was erg aardig en al met al heb ik genoten van mijn eerste Thanksgiving.

    Nog even wat losse mededelingen: Just Friends is een briljante film, jammer dat het in NL zulk slecht weer is; hier beweegt de temperatuur tussen de 20 en 30 graden, en hier nog wat Yosemity foto's van Zach's camera, die ik heb meegehad naar de absolute top van Half Dome.

    10 november 2005

    Oh, ik ben zo vrolijk.

    The Getty

    Het is al weer een tijdje geleden dat ik samen met Rick en Amanda The Getty bezocht. Ene meneer Getty was rijk en goed en geïnteresseerd in de wereld om hem heen en bedacht dat het wel geinig zou zijn om zijn verzameling kunst met zijn medemenschen te delen. In de jaren zeventig werd op een heuvel in LA een redelijk complex uit de grond getrokken. Architectonisch is het een erg interessant gebouw (jaja, ik doe net alsof ik verstand van heb). Veel open ruimtes, vierkanten die op elkaar aansluiten, veel water, subtiel gebruik van kleuren, richtingen van wegen die doorlopen in het gebouw, er zitten erg veel interessante aspecten in, waarvan ik de meeste al weer vergeten ben. Kijk maar naar de foto's.

    Door de mooie omgeving hebben we weinig kunst gezien, maar leuk om even te vermelden is dat er een kleine tentoonstelling van Dutch paper art was (papierkunst in Dutch). In de zestiende en zeventiende eeuw verzamelden de rijke Hollanders schetsen van gerenommeerde schilders, waaronder Rembrandt. Leuk om je eigen land hier zo te zien en ook stoer dat er twee kleine schetsen van Rembrandt hingen. Wat betreft andere kunst was het grappig dat een beeldje van een naakte Griekse gozer een perfect glad oppervlakte had op de plek waar het normaal wat minder glad is. Zouden de Amerikanen nou echt zo preuts zijn dat ze dat eraf hebben geknipt?

    2 november 2005

    Rechtsboven SASO met Jonathan Gratch.

    Effe een linkje

    Sorry, ik was even afgeleid. Binnenkort meer verhaaltjes en foto's, maar voor nu vlug even een linkje naar een artikel over ICT op Gamasutra, hiero. De eerste paragraaf onder Virtual Humans is mijn project:

    The lecture then went on to discuss the concept of virtual humans, particularly important to ICT, since it wants ways to train the military to interact with other people, without lots and lots of actors being paid to play those people. Wertheimer then showed an example of virtual humans in action, an exercise using the Unreal Tournament 2004 game engine in which a soldier has to persuade a Middle Eastern doctor to relocate his clinic without revealing his operational plans. This demonstration, shown in movie form, showcases a number of technologies, including speech recognition, task and domain reasoning, dynamic gesture recognition, natural language understanding, dialog management, and emotional modeling. It's also pointed out that all of the AI systems were talking to an ICT-designed middleware layer which itself is integrating into a game engine, allowing for much greater usability.

    25 oktober 2005

    Snik.

    Naiderlend, here ik khom!

    Kerst en Oud en Nieuw zijn hier in Amerika vast niet zo leuk als in mijn geliefde moederland en daarom kom ik in december maar even langs. Om precies te zijn zondag 18 december om 11:40 met vlucht Contentinental Airlines 46. Maandag 2 januari zal ik jullie om 13:40 met de CA 47 weer verlaten...

    21 oktober 2005

    Broers.

    Disneyland

    Mijn ouders zijn er momenteel een weekje. Uiteraard wilde ik ze jaloers maken met het geweldige weer hier. Uiteraard vond Murphy dat het tijd was voor een weekje bewolking en regen. Gelukkig was er 1 dag met zon. Een mooie gelegenheid om naar Disneyland te gaan.

    12 oktober 2005

    ICT in het nieuws

    Zo, alles doet het weer, dus geniet vooral van harte van de Yosemity foto's. Ik heb nog een paar andere fotoseries op de plank liggen, maar dat komt wel een keer.

    Voor nu wil ik even de aandacht vestigen op het actualiteitenprogramma 'The News Hour with Jim Lehrer'. Hierin werd gister een item over computer games behandeld. Het betrof voornamelijk de industrie in het algemeen, maar meer specifiek ging men in op de band van USC en ICT met de game industrie. De video is hier te vinden. Jammer genoeg geeft 'ie hier nogal wat problemen, maar na een paar minuten wachten kreeg ik op een gegeven moment wel beeld. Veel plezier!

    3 oktober 2005

    Even uitrusten om een mooie foto te nemen.

    Yosemity

  • He Arno
  • He Zach
  • Ga je mee een weekendje hiken, in Yosemity park?
  • Ja, leuk
  • 't Wordt een wandeling van acht uur.
  • Oh...

    • Acht uur was in dit geval een wandeling van 30 kilometer, waarvan 15 bergop met een hoogte van 3 kilometer. Ik geloof dat ik nooit verder heb gelopen dan 10 kilometer en dat was meer dan een half leven geleden tijdens de avondvierdaagse. Om dan opeens dit end te lopen, in de bergen... vermoeiend, zeer vermoeiend. Ik geloof niet dat ik ooit eerder een dergelijke inspanning heb geleverd en momenteel lijd ik dan ook. Opstaan, zitten, lopen, werkelijk elke handeling afgezien van slapen doet pijn. Maar het uiteindelijke uitzicht maakte alles meer dan waard. De natuur in Yosemity is geweldig en het uitzicht als je top van Half Dome bereikt is prachtig. Half Dome is de berg die je links op de foto's 056 en 066 ziet (zie de link hieronder). De echte top is enkel per kabel bereikbaar. Daar vlak voor heb je een subtop waar je ook prima kunt zitten.

    We waren met z'n drieën, Zach, Melanie en ik. Zach kende ik nog van m'n stage en is een geweldige gozer. Erg sociaal en altijd vol energie. Melanie is een vriendin van Zach en erg aardig. Volgens verschillende mensen hier is LA een stad vol mensen die enkel aan zichzelf denken. Zowel Melanie als Amanda zijn in LA opgegroeid en zijn deze asociale stad meer dan zat. Volgens hen is het echt zoeken naar aardige en 'normale' mensen. Ik ben blij dat ik ze vind en denk aan dit weekend naast Zach aan Melanie een goede vriend overgehouden te hebben. Voor wie wat meer de sfeer in LA wil weten kan ik trouwens de film 'Crash' aanraden. Die is hier net uitgekomen en handelt voornamelijk over de verschillende rassen hier in LA. De gevoelens van Amanda en Melanie zie je het best weerspiegeld in het karakter van Sandra Bullock aan het eind van de film.

    Aangezien Zach zich niet zo goed voelde en Melanie hem niet alleen wilde laten ben ik de enige die de echte top bereikt heeft. Je moest jezelf aan de touwen omhoog hijsen, terwijl anderen via dezelfde weg omlaag kwamen. Niet zo heel handig en vermoeiend voor de armen, maar dat was op zich wel prettig na al dat beenwerk. Op de top had je een nog net iets mooier uitzicht dan op de subtop, waaronder op de vallei waar ons huisje stond. We hadden voor twee nachten een hutje gereserveerd. De eerste nacht bleven we in een echt klein berghutje, waar net twee bedden en een klein tafeltje in konden. De tweede nacht konden we van een net iets grotere hut gebruik maken, zodat we een douche tot onze beschikking hadden. Heerlijk, na zo'n tocht.

    Via deze link is de eerste helft van de foto's te zien. Zach heeft veel andere foto's genomen en ik heb zijn camera geleend voor de klim naar de top. Die zal ik later online zetten, dus als jullie netjes daarop wachten, dan schuivel ik tot die tijd al pijnverbijtend door het leven.

    27 september 2005

    Mijn uitzicht vanaf het balkon.

    Eekhoorntjes

    Vogeltjes fluiten vrolijk hun lied en de eerste zonnestralen komen voorzichtig door de gordijnen heen. Arno draait zich eerst nog even om, maar wordt al gauw bevangen door het prachtige weer buiten en besluit toch op te staan. Zodra hij de gordijnen opendoet knipperen zijn ogen van het felle zonlicht, maar een weinig later zien we hem al uitrekken in de heerlijke ochtendzon. Ogen nog weer even uitwrijven, ochtendjas aan... waar zijn zijn pantoffels?

    Arno sjokt naar de keuken. Broodrooster aan, koffie laten pruttelen en dan even vlug de krant halen. Hij opent de balkondeuren en puur omdat het kan rekt hij zich nogmaals in de ochtendzon uit. Enkele pindakaashandelingen en een fruitsapje later vinden we hem weer op het balkon, zittend op een opblaasbank, nog steeds in de zon. Het leven is goed.

    De vogeltjes fluiten nog steeds, maar nu wordt ook een knagend geluid steeds sterker en sterker hoorbaar. In het begin heeft Arno moeite om de oorsprong precies te lokaliseren. Het lijkt uit die boom daar voor de woonkamer te komen... En ja hoor! Opeens ziet hij een eekhoorntje, zittend op een klein plateau en knabbelend op een dennenappel. Het leven is goed.

    25 september 2005

    Tja, ik.

    The Huntington

    Het is zondagavond, bijna half zeven, en Rick en ik zijn net terug van een bezoekje aan The Huntington. Daar was ik tijdens m'n stage ook al geweest, maar dit keer sta ik zelf wat vaker op de foto, getuige deze serie.

    Dit is wat een foldertje zegt over The Huntington:
    Welcome to The Huntington, one of the world's great cultural, research, and educational centers.
    A private, non-profit institution, The Huntington was founded in 1919 by Henry E. Huntington, an exceptional businessman who built a financial empire that included railroad companies, utilities, and real estate holdings in Southern California.
    Huntington was also a man of vision - with a special interest in books, art, and gardens. During his lifetime, he amassed the core of one of the finest research libraries in the world, established a splendid art collection, and created an array of botanical gardens with plants from a geographic range spanning the globe.
    These three distinct facets of The Huntington are linked by a devotion to research, education, and beauty.

    Het foldertje zegt nog wel meer, maar gezien ik al geen eens mijn eigen teksten verzin, kunnen jullie ook wel nagaan dat ik te lui ben om de rest over te typen.

    19 september 2005

    Nog een paar jaar sparen...

    TV!

    Sinds een weekje hebben we kabel in het apartement! Dat is toch wel echt geweldig, zeg. Honderden kanalen (veel crap natuurlijk), een digitale gids en: on demand! Je kunt vanuit een lijst films of wat dan selecteren wat je op dat moment wilt zien en vervolgens is het mogelijk vooruit te spoelen, terug te spoelen en te pauzeren. Nou is alles wat gratis is maar suf, maar voor een paar dollar tot iets meer dan een tientje heb je een goede film (hoef je de deur niet meer uit om iets te huren) en we hebben een set filmkanalen waarbij je voor vijf dollar per maand echte topfilms en -series on demand kunt kijken. Briljant, want ik volgde een paar series vanuit mijn hotelkamer, maar op een gegeven moment moest ik dat missen. Nu kan ik gewoon alles weer inhalen! Hmm, wel heel wat uitroeptekens in dit stukje, maar het is dan ook vreselijk cool :-) Gelukkig heb ik nog niet eens zo heel veel tijd achter de TV doorgebracht.

    Wat heb ik dan wel gedaan? Van het weekend hebben Rick en ik een boottochtje in de Marina (waar ik werk) volbracht. Enkele bootjes gezien van beroemdheden (waaronder John Travolta, Elegante) en voor de rest een beetje rondgetourd. Kort, maar leuk. Het deed me weer denken aan mijn levensdoel hier op aard': leren zeilen. Verder heb ik een rasechte LA'er ontmoet, Amanda, die mij gister enigszins wegwijs in de stad maakte. Best gezellig, dus dat zal er wel meer van komen en dat is heel goed voor mij aangezien ze nogal cultureel ingesteld is. Dit is overigens de tweede week dat ik op zoek ben naar meubilair. De eerste keer ging ik met Regina shoppen en waren de meeste winkels helaas dicht. Toch vonden we een geweldige bank met als enige nadeel dat 'ie nogal groot was. En ja, na thuis even meten bleek inderdaad dat hij bij lange na niet door de deur paste. Gister zagen Amanda en ik een andere leuke bank, maar ook deze was net iets te groot. Onderhand maakt dat mij best wel pissig, want ik heb een echt kleine deur, dus zal ik ongetwijfeld niet verder komen dan wat vage troep. Stom apartement.

    12 september 2005

    Ik ben oke, hoor

    Gaan we even lunchen, komen we terug, is het ICT gebouw verdacht donker. Geen lamp is aan en de liften werken niet. We krijgen te horen dat de stroom net twee minuten daarvoor is uitgevallen en dat we maar het beste met de trap naar de bovenste verdieping kunnen lopen (da's de 5e, maar toch). Ook hier geen lampen, maar slechts keuvelende groepjes mensen. Het blijkt dat de stroom in meerdere delen van LA is uitgevallen en uiteraard doen al snel geruchten over aanslagen de ronde, gedeeltelijk gestoeld op de mededeling van gister. Het was gezellig, je leert elkaar weer eens wat beter kennen, er is sprake van grote hoeveelheden ijs binnen het pand die per direct veiliggesteld moeten worden en na niet al te lange tijd komt een lid van het management team ons vertellen dat het gewoon een foutje van de electriciteitsmaatschappij is, dat het nog wel even gaat duren voordat we weer kunnen werken en dat we daarom fijn naar huis mogen. Drie minuten later springen plots alle lichten weer aan en horen we vanuit het trappenhuis deze persoon nog net 'Cancel that!' roepen...

    11 september 2005

    Daar op die stoelen achter lig ik over 20 minuten...

    Zwembad

    Zo, niet zo heel veel gebeurd afgelopen week. Beetje werken, beetje spullen kopen voor mijn apartement, beetje eten, beetje slapen... Ik heb nu trouwens een huisgenoot, Rick, een Nederlandse stagaire die hier tot december zit. Prima gozer, daar hou ik het vast wel drie maanden mee uit :-). Verder heb ik niet zo veel te melden. Vanavond gaan we naar een concert van een collega, maar eerst ga ik fijn aan het zwembad liggen en wieweet zelfs nog even naar de Ikea. Maar niet voordat ik nog even een verhaaltje uit de oude doos heb verteld:

    Auto II

    Het was een week geleden toen ik mijn mooie, brakke auto instapte met de intentie deze te starten. Afgezien van een zielig geluidje was de motor echter verdacht weinig productief. Nou moet ik vertellen dat mijn auto de bestuurder als een klein kind behandelt. Je kunt niet starten als je niet in de parkeerstand staat, hij piept werkelijk om alles en zelfs de gordels worden automatisch om je heen geschoven. Het domme ding vertikt het echter om je te waarschuwen als je de lichten aan hebt laten staan. Ik had mijn lichten aan laten staan. Dentiengevolge was de accu leeg. Nou wil het toeval dat Jasper net zijn huurauto wilde inleveren en dat wij dus over een volle accu beschikten. Punt van zorg was echter het ontbreken van een geschikte kabel. Ons oog viel op twee busjes aan de kant van de weg alwaar enkele heren vrolijk een gerstenat nuttigden. Uiteraad beschikten zij over een kabel! Dit in tegenstelling tot een verzorgd gebit. Vrolijk hielpen deze drie heren ons met van alles en nogwat betreffende de motor en accu. Hun vrolijkheid werd slechts overstemd door hun onvermogen de geldende etiquette te volgen, hetgeen voor ons als heren van goede smaak een heikel punt vormde. Halverwege dit proces draaide een kleine truck met vrouw dwars de weg op. De vooras van deze truck boog iets door als gevolg van de aantrekkingskracht van de aarde op deze vrouw. Ook haar vrolijkheid kende geen grenzen en de lichtbeschonken groep van nu vier personen had de tijd van hun leven, wat niet van ondergetekende gezegd kon worden. Hoewel de motor al weer vrolijk ronkte vond men het nodig mij van voldoende adviezen te voorzien om een fijne toekomst van de auto te kunnen waarborgen. Ondertussen blokkeerde de nog immer vrolijke vrouw een deel van de weg. Na niet al te lange tijd vond een passerende auto deze vrouw met truck in haar pad. Geheel toevallig bleek dit een politiewagen te zijn. Uit de luidsprekers boven op het dak klonk prompt een sussend "Pull your car over at the side of the road, in the name of the law!". De geschrokken vrouw ontviel van schrik enkele woorden die verdacht veel op "shit" en "fuck" leken en bracht, op een wijze zoals enkel een vrouw dit kan, haar voertuig aan de kant van de weg. Een woordenwisseling tussen de vrouw, enkele van de mannen en de politie volgde. Dit gaf ons gelegenheid de motorkappen weer te sluiten, de overgebleven man middels een weinig geld te bedanken en aanstalten te maken de omgeving te verlaten. Gek genoeg sloeg de stemming van familiariteit direct om toen een van de mannen mijn geld in handen had. Er werd gegritst en gegraaid, en de tot voor kort onderling vriendelijke heren vochten om de gunst van de dollar. De winnaar stoof richting fast food restaurant Taco Bell, maar enkel omdat daarnaast zich een drankwinkel bevond. Jasper was zo vriendelijk de met lege handen achtergebleven persoon nog iets te geven en met op de achtergrond de nog immer vriendelijke politie verlieten wij de plaats des onheils. Drie dagen later stond ik met een lege accu op de parkeerplaats van ICT...

    5 september 2005

    Niet ver bij mijn apartement vandaan.

    Labor Day Weekend

    Maandag was het Labor Day en dat betekent een vrije dag en zowaar ook een vrije vrijdagmiddag. Het toeval wilde dat juist nu Jasper en zijn broer Matei op bezoek waren, wat dit een erg gezellig weekend maakte. Allereerst de verjaardag van Regina, vrijdagavond (het meest rechtse meisje op de foto). We zijn eerst met de hele groep naar een comedy club geweest, waar ik tranen met tuiten heb gelachen. Vervolgens nog even afkoelen in een pizzatent en het feest was zowaar al weer afgelopen. Met z'n drieeën zijn we dan nog maar even een bar ingeschoten, waar we ons met pool en omstaanders prima vermaakt hebben.

    Hollywood I

    De volgende dag was het tijd voor Hollywood. Sterren, handen, voeten, letters, oh, wat is Hollywood toch vreselijk interessant. Zie de foto's.

    Hollywood II

    Matei moest ons helaas op zaterdag verlaten en dus gingen Jasper en ik op zoek naar nieuw gezelschap. Deze hebben we gevonden in de vorm van twee jongedames, waarvan we vrij zeker zijn dat ze Rachel (de blonde) en Fiona (de brunette) heten. 's Avonds hebben we in de bar van het hotel gepoold, maar toch voornamelijk gedronken en zondag zijn we met z'n vieren wederom naar Hollywood gegaan. Dit keer was het echter ook tijd voor Universal City, een winkelcentrum net buiten de filmstudio en pretpark. Leuke meiden, prima vermaakt, zie hier.

    Apartement

    Ik heb een apartement! Oh, het is zo vreselijk mooi, dat ik er geen woorden voor kan vinden. Eigenlijk heb ik gewoon een beetje haast, maar gelukkig hebben we de foto's nog. En nog meer foto's. En zelfs nog meer foto's...

    1 september 2005

    Een mooi spoor is niet lelijk.

    Filmpjes

    Mijn mooie camera is van alle markten thuis, zodat zelfs voor filmpjes hij zijn, eh, scroll-dingetje niet omdraait. Bij deze een aantal hiervan die ik de afgelopen weken gemaakt heb. Volgens mij werken ze niet in Firefox en in Internet Explorer moet je eerst aangeven dat het geen gevaarlijke content betreft (nee, echt!), maar daarna is het dan ook genieten en nog eens genieten van mijn onovertroffen filmkwaliteiten.

    Update: De filmpjes staan niet meer op de server.

    27 augustus 2005

    Mijn mooie auto.

    Auto!

    Ik heb een auto! En niet zomaar een auto, nee, een echte Mazda Protoge uit 1992! Hij is smerig, zowel van binnen als van buiten, rijdt niet heel briljant en ziet er niet uit, maar hij brengt mij wel waar ik zijn moet en dat is toch het voornaamste van een auto. Patrick was zo vriendelijk mij deze te lenen, zodat ik 'm kan gebruiken om rond te zoeken naar een appartement en auto, waar ik beiden nog niet zo veel aan gedaan heb overigens.

    25 augustus 2005

    Uitzicht kantine ICT.

    Zonnetje

    Een kleine update wat betreft het weer hier. Tot vandaag was het zo'n beetje elke ochtend bewolkt, 's middags zon, redelijk wat wind en ergens in de twintig graden. Vandaag was het een stukje warmer, tegen de dertig hier aan de kust en een half uurtje landinwaards was het zelfs 35 graden. Uiteraard bevond ik mij op een half uurtje landinwaards, want vandaag moest ik weer even naar de campus. Best lekker daar zo, hoewel je niet te lang in de zon moet zitten.

    Verfrissing wilde ik laatst trouwens kopen in de vorm van een fles Tequilla. De grens ligt bij 21 jaar en er werd zowaar naar mijn leeftijd gevraagd. Ik mocht de fles niet meenemen zonder mijn paspoort te laten zien, waarbij de cassiere mij toch wel heel wantrouwend aankeek :-).

    23 augustus 2005

    Zie hoe geraffineerd de hegjes geknipt zijn...

    Nederlanders!

    Van je landgenoten moet je het maar hebben. Een groep Nederlanders deed laatst mijn hotel aan. Opeens hoorde je werkelijk overal onze prachtige taal. Helaas waren het geen gewone Nederlanders, nee, het waaren doorsnee Nederlanders. Alsof de TROS-boot het hele end van Amsterdam naar hier had afgelegd en haar lading maar in het Furama hotel gedumpt had. Wat een vervelend volkje soms toch, die Nederlanders.

    De USC campus

    Vanochtend was het noodzakelijk dat ik de orientation tour van de University of Southern California doorliep. Dat betekende drie en een half uur lang luisteren naar mission statements, universiteitsgeschiedenis, salarisbetalingen en vooral heel veel vertellingen rond mijn ziekenfonds, tandartsverzekering, levensverzekering, pensioen en wat dies meer zij. Vooral dit laatste was zeer vermoeiend, omdat je voor elk deel van deze secundaire arbeidsvoorwaarden diverse keuzes hebt en alles tot in detail werd uitgelegd. Erg nuttig natuurlijk, maar leuk is anders.

    Het algemene deel over USC was wat dat betreft veel interessanter. USC is dit jaar precies 125 jaar oud, heeft 30.000 studenten en 17.000 man personeel. Ik ben nummer 17.001. De campus ziet er goed uit, veel gebouwen, veel groen en vooral heel veel studenten. Ik zit er zelfs over te denken om hier in de buurt behuizing te zoeken. Niet alleen is de campus zelf van alle gemakken voorzien, ook het sociale leven zal er best interessant zijn. Maar er is mij al verteld dat het lastig is om daadwerkelijk op de campus zelf terecht te komen en daarnaast is het een half uur rijden van ICT vandaan. Oftewel: we zien wel.

    Hier enkele foto's van de campus, gevolgd door een aantal van mijn busreis.

    Telefoons

    Voor de liefhebbers ben ik sinds kort ook telefonisch te bereiken en wel op kantoor via (001) 310 448 0342 en op mijn mobiel middels (001) 310 422 6643. Dat mobiele gedoe werkt hier trouwens wel wat anders dan in Nederlands. Het goedkoopste abbonement is zo'n $30 per maand, een vast contract is een stuk minder makkelijk en een los toestel wil behoorlijk wat kosten. Maar voor een bedrag van $200, plus $50 per maand ben ik nu wel de trotse eigenaar van een toestel met een heel spanky cameraatje. Heb je geen reet aan, natuurlijk, maar met een vet salaris in het land van de megaconsumptie heb ik me maar aan te passen.

    Trouwens, nog wat foto's op speciaal verzoek van Fleur...

    22 augustus 2005

    Mijn werkplek.

    Foto's

    Gister wilde ik al enkele foto's online zetten, maar ik kan met de kabel die ik van huis meegenomen heb geen foto's van m'n camera afhalen. Ik weet nog dat één van de twee USB kabels die ik heb niet zou werken en uiteraard neem ik net de verkeerde mee. Maar goed, uiteindelijk is het dan toch gelukt en bij deze dan een serie foto's van mijn hotel naar m'n werk. De mooie Amerikaanse huisjes staan trouwens in een zijstraat, normaal kom ik daar niet langs. Dat je niet denkt dat mijn fietstochtje positieve elementen heeft, of zo. Bij de foto waarop je ICT voor het eerst kunt zien heb ik het gebouw gemarkeerd, voor de daarop volgende foto's moet je zelf maar even zoeken.

    21 augustus 2005

    Het ICT gebouw, sinds een jaar zijn alle verdiepingen van ons :-)

    Eerste week

    Zo, was ik ineens een halve week ziek. Snap je niet. Dan nu maar even verslag van de afgelopen week. Maandagochtend maakte ik kennis met mijn nieuwe baas Patrick Kenny, een erg aardige en relaxte gozer. Ik heb nu nog geen zin om gedetailleerd mijn werk hier te beschrijven en tot die tijd zal ik wel telkens een stukje van de sluier oplichten. Hierboven staat al dat ik aan het SASO project werk. Dit project bestaat uit diverse ontwikkelteams, elk verantwoordelijk voor hun eigen stukje, zoals natuurlijke taal, spraakherkenning, graphics, etc. Patrick staat aan het hoofd van een integratieteam, vooralsnog bestaande uit hemzelf, Ed en ikke (binnenkort komt er nog iemand bij). Ons team is in feite verantwoordelijk voor het draaien van de applicatie. Dit betekent dat wij werk van de verschillende ontwikkelteams integreren, alle code beheren, ondersteuning bieden aan de wetenschappers en zelf in een aantal deelgebieden ontwikkelen. Het is een beetje een mix tussen coördineren en ondersteunen. Voordeel hiervan is dat ik overal wat van meemaak. Mogelijk nadeel is als de beheertaken een te groot deel van mijn werkzaamheden in beslag nemen. Vooralsnog ben ik daar echter niet bang voor. Patrick gaf aan dat ik maar een gebied moet kiezen wat mij interessant lijkt om mij daar vervolgens op te concentreren.

    De omgeving is hetzelfde, het gebouw is hetzelfde, de mensen zijn grotendeels hetzelfde en ik voelde me dan ook al snel thuis. Uiteraard moet er nog wel heel wat gebeuren voordat ik echt goed op m'n plek zit, zowel wat betreft organisatorische aspecten als mijn sociale omgeving, maar het begint goed. Leuk was het om weer te werken met de mensen tijdens m'n stage, anderhalf jaar eerder: Jonathan Gratch en David Traum. Jon is een erg relaxt iemand, die heel prettig is in de sociale omgang. Zoals Tijmen al zei: soms heb ik het idee dat het hier voor hem ook allemaal een grote speeltuin is. David was tijdens de stage in het begin wat lastiger om mee samen te werken. Het is iemand die z'n eigen gang gaat, erg slim is, maar nogal lastig in de omgang (hoor ik daar iemand nerd zeggen?). Je doet er even over alvorens je bij hem goed in goed daglicht staat en het was leuk om te merken dat ik daar nog steeds stond. Woensdag mocht ik zelf het nieuwe scenario uitproberen (daarover zometeen meer) en achteraf konden we op gelijke voet over diverse problemen en uitdagingen discuseren, terwijl hij toch wordt gezien als de absolute wereldtop wat betreft het vakgebied natuurlijke taal binnen de informatica. (gelijke voet, gelijke voet, meer gelijkwaardig, waarbij hij natuurlijk ontiegelijk veel meer weet dan ik....)

    Dat scenario dan nog even. ICT beschikt over een Virtual Reality Theatre, een kamer met daarin een scherm van drie meter hoog en tien meter breed, dat in bijna een halve cirkel om je heen staat. Hierop wordt door middel van drie projectoren een armoedig, Irakees burgerhospitaal afgebeeld. Om je heen zie je gewonde en dode burgers. Jij bent een kapitein (captain Kirk) met het bevel het ziekenhuis te verplaatsen, omdat er in de omgeving een tegenaanval op terroristen is gepland. Het is aan jou om, met woorden, de plaatselijke dokter ervan te overtuigen dat het Amerikaanse leger het beste met de patienten voor heeft en dat verplaatsing van het ziekenhuis noodzakelijk is. Dit is alles wat je weet zodra je het scenario begint. Ik begon netjes met 'hallo dokter, ik ben kapitein Kirk' en de dokter vraagt wat ik wil. Ik wil het ziekenhuis verplaatsen. De dokter zegt dat dat absoluut onmogelijk is, want ze hebben geneesmiddelen nodig en ook transport is een probleem. Ik probeer zo goed en kwaad als het kan zijn bezwaren weg te nemen en benadruk dat het erg belangrijk is dat hij en z'n patienten meegaan. Hierop vraagt hij of we gaan aanvallen, waarop ik zo slim was om daar bevestigend op te antwoorden. Dat had ik beter niet kunnen doen, want ik krijg me een preek van hoe de Amerikanen de schuld van alles zijn! Oftewel: missie gefaald. Bij een tweede poging krijg ik deze vraag geen eens, maar probeert de dokter op mijn gevoel te werken door mij te wijzen op een klein meisje wiens moeder vanochtend is overleden. Ik zeg dat als dat meisje niet meegaat zij ook zal sterven, maar dat wij haar kunnen beschermen... Klinkt heel stoer allemaal en dat is het ook, maar het werkt nog niet optimaal. Vaak verstaat hij mij niet (komt ook door mijn accent), soms snapt hij mij niet en ook gebeurt het regelmatig dat de dokter domme dingen zegt of zelfs zichzelf blijft herhalen. Op een gegeven moment bedacht ik mij de stage, waar Tijmen en ik een systeem gemaakt hadden waarmee deze virtuele mensen over hun emoties konden praten, met onderstaande dialoog tot gevolg:
    - 'How do you feel?'
    - 'I feel very afraid.'
    - 'Why?'
    - 'Because we don't have suplies there.' (nieuwe locatie ziekenhuis)
    - 'We can give you supplies.'
    Hiermee kwam de dokter weer uit z'n herhalingsfase en dat was toch wel supercool. Dat iets wat wij anderhalf jaar eerder hebben gemaakt nu weer in de nieuwe versie zit, werkt en nog nut heeft ook! Een brede glimlach verscheen op mijn gezicht :-). Mijn hele optreden is trouwens gefilmd (voor evaluatie van het scenario en de technologie achteraf), dus wieweet kan ik dat nog es online zetten. Kortom, het is een technologie die nog jong is, maar de resultaten mogen er al zeker zijn en dat het voor mij mogelijk is hieraan verder te werken is eigenlijk gewoon briljant.

    16 augustus 2005

    vliegveld
    Een zwaaiende Thomas.

    Begin

    Elk verhaal heeft een begin en dit verhaal heeft zelfs een proloog. Deze proloog begint in oktober 2003 als twee studenten aankomen in Los Angeles voor hun stage. Om een lang verhaal kort te maken: dat ging best lekker. Meer info is hier te vinden, waar helaas de meeste foto's het door een crash van Tijmen's server (aaaahhhhh, wat sneu) het niet meer doen. Treur echter niet, mijn medemensch! Want ICT was zo vriendelijk mij als vaste medewerker aan te nemen en dus zullen er weer veel nieuwe foto's volgen. Vast is hier overigens een flexibel begrip, want aan contracten voor onbepaalde tijd doen ze niet aan en ik heb zojuist iets moeten tekenen dat als ik het ergens niet mee eens ben, zoals ontslag van een niet nader bij naam te noemen persoon, ik dat niet aan de grote klok mag hangen en intern moet oplossen. En nee, Thomas, dat stond niet in de kleine letterjes, maar gewoon heel groot in het midden van de pagina. Anyway, we zien wel hoe lang ik het hier volhoudt en tot die tijd zal ik jullie zo af en toe vervelen met mijn 'avonturen'.

    De week voor vertrek was om de een of andere reden nogal stressvol. Heel vreemd, want ik had alles toch tot in de puntjes gepland. Inpakken, mensen bezoeken, verhuizen, nog weer es wat mensen bezoeken, werken, uitpakken, werken, mensen bezoeken, nog een klein beetje werken: alles paste perfect in de mij gegeven tijd. Uiteindelijk was dan toch het moment daar waarop ik afscheid van alles en iederen moest nemen. Na een ferme handdruk van mijn broers Mark en Robin en een zoen op de wang van deze laatste's vriendin Elske, reden mijn ouders mij samen met broertje Thomas naar Schiphol. Linda en Andre waren zo aardig de feestvreugde / het tranendal te vergroten en mijn bijna in stukken gevallen Xbox in handen te nemen. Inchecken ging vlug, de kop koffie met z'n allen ook en zelfs het afscheid was zo voorbij. Emoties zijn geweldig (zei de immer uitbundige Arno), maar het feit dat deze bij mij door slaaptekort tijdelijk gedempt waren was toch ook wel even prettig.

    Het vliegtuig kom je echter zo maar niet in. Nee, allereerst onderga je een diepgaand interview, afgegeven door een Nederlandse veiligheidsambtenaar, gezellig met z'n tweeën aan een tafeltje. Waar kom ik vandaag, waar ga ik naar toe, waarom, ben ik al eerder in de VS geweest, wat heb ik allemaal bij me, wat deed ik gisteravond, wie heeft mijn koffers ingepakt, wanneer, heb je nog wat van anderen meegekregen, oh een boekje, heb je dat al doorgebladerd, een brief, tjonge, van wie, wat is haar achternaam, hoe heet je moeder van oorsprong, een klokje ook nog, tjongejonge, je boft toch maar. Heel lang bleef hij vervolgens vreselijk interessant naar mijn papieren staren om toch maar de indruk te wekken dat hij best een machtig mannetje was. Even overleggen met de supervisor nog en toen mocht ik zowaar doorlopen. En veel plezier nog bij mijn nieuwe baan.

    vliegveld
    Vliegveld van Cincenatti, Ohio.
    En toen zat ik dus opeens in een vliegtuig. Zeventien uur lang reizen. Helemaal naar LA. Helemaal alleen. Helemaal klaar om eindelijk Fleur's brief te lezen. Dit weet Fleur nog niet, maar die brief was reden voor een hoogtepunt in mijn stressbeleving van de afgelopen tijd. Om even iedereen bij te praten: Fleur had een briefje geschreven die ik pas in het vliegtuig mocht lezen om mij op te fleuren (sorry, ik moest 'm maken) zodra ik moederziel alleen was. Nou willen kwade tongen nog wel eens beweren dat ik zo af en toe wat kwijt raak. Niks van waar natuurlijk, maar om deze personen vooral toch niet tegemoet te komen lette ik zeer goed op eerder genoemde brief. Deze week niet van mijn portemmonnee dan wel visumpapieren, die ik toch zeker niet uit het oog zou verliezen. Het is de avond voor mijn vertrek als mijn moeder en ik, maar toch voornamelijk mijn moeder, twee grote koffers inladen met al mijn spulletjes. Het is de ochtend voor mijn vertrek als ik Fleur's brief niet meer bij mijn portemmonnee dan wel visumpapieren zie. Op dat moment is het zeven uur 's ochtends. Wij zouden over een uur richting Schiphol vertrekken. Ik had een nacht lang niet geslapen. Ik trilde een beetje. Ik kon wel door de grond zakken. Ik zoek en ik zoek en ik zoek, maar nergens is een brief te vinden. Niemand is nog wakker en niemand wordt ook wakker, behalve mijn vader die net deze ochtend wil testen hoeveel water je nou eigenlijk uit een douche kunt halen. Even later is ook mijn moeder op, ruim op tijd voor het vliegtuig, maar uiteraard veel te laat voor mij. Mijn ouders vragen of ik dan werkelijk geen idee heb waar die brief kan zijn. Vaag kon ik mij herinneren een nog betere plek dan mijn visumpapieren te weten, namelijk in een boek wat ik mee zou nemen. Mijn moeder was vervolgens zo vriendelijk om beide koffers weer helemaal uit en vervolgens weer in te pakken, op zoek naar de gewraakte brief, maar helaas zonder resultaat. Ik bedenk me ook pas op dit moment, dat het absoluut niet logisch zou zijn een brief die ik in het vliegtuig wil lezen bij mijn normale bagage te doen. Zoals gezegd, het was vroeg. Mijn handbagage had ik al drie keer doorgespit, maar mijn vader ging het ook nog maar eens proberen. Ah, daar was 'ie, in mijn handbagage, in een extra tas, een plek die zeer veilig is en waar ik 'm absoluut niet kwijt zou raken. Alle stress viel direct met bakken tegelijk van me af en vrolijk tuften wij richting Schiphol om mij op het vliegtuig te zetten, waar ik eigenlijk al inzat voordat ik dit hele verhaal begon, dat voor vrijwel niemand interessant is.

    Goed, Fleur's brief gelezen (dank). Nog 16 uur en 50 minuten te gaan... Boekje lezen, even praten met de enigszins wereldvreemde Nederlandse meneer naast mij, vlug maar de koptelefoon opzetten, filmpje, etc., tot ik aankom in Cincenetti, Ohio. Twee uur overstaptijd en verdorie meer dan een uur wachten bij de eerste hindernis: de immigratiedienst. Computersysteem lag even down. Wat ging dat langzaam, zeg, het leek wel een Eftelingattractie, maar dan zonder iets om naar uit te kijken. Vervolgens haast haast koffers pakken en zowaar lagen die van mij niet op de rolband. Ook na nog een paar keer dat ding rondlopen niks gevonden. Zoals gezegd waren we ondertussen een uur verder, dus alle koffers waren onderhand wel present. Hé, stress, daar was je weer, tijd niet gezien. Gelukkig bleek al gauw, dat een paar grapjassen enkele koffers, waaronder de mijnen, van de band hadden gehaald en dus kon ik weer fijn verder haasten naar de douane. Neuh, niks aan te geven, ik zou graag mijn vlucht halen. Dat was prima en na een fijne controle zonder riem en schoenen was alles dan toch gereed voor het tweede deel van mijn reis. Nog vier uur te gaan en dat was helemaal vermoeiend, maar uiteindelijk kwam ik dan toch op LAX aan. Hier was een collega Regina zo aardig mij op te halen en het moet gezegd worden dat een bekend gezicht dat je even door de eerste paar uren heenhelpt toch erg prettig is als je bezig bent met wat ik voor het gemak maar emigreren noem. Even bij mijn hotel ingecheckt en wat gegeten en toen was het toch echt wel bedtijd, want ondertussen had ik zo'n 50 uur geen slaap gehad en gek genoeg ga je dat toch merken.

    Enkele foto's van dit alles kun je hier vinden.