9 december 2006

Kalkoen met trotse kok.

Thanksgiving

Op de vierde donderdag van november viert men in de Verenigde Staten traditiegetrouw Thanksgiving, een dag waarop dank getoont wordt voor de dingen die men het afgelopen jaar heeft ontvangen door op een avond zo veel mogelijk voedsel naar binnen te werken. Verder heeft het ook iets te maken met een maal dat de oude kolonisten met de Indianen deelden, maar da's eigenlijk grotendeels verzonnen.

Dit jaar werd ik door Lauren's moeder, Denise, uitnodigd Thanksgiving in Portland, Oregon te vieren en dat leek mij een mooie kans wat meer van de VS te zien. De staat Oregon ligt direct ten noorden van Californië en diens hoofdstad Portland ligt zo'n 1.600 km van LA vandaan. We zaten dan ook behoorlijk in het noorden en in november wil dat zeggen: wind, koude en regen.

Denise haalde ons (jaja, ook Lauren was uitgenodigd) van het vliegtuig op en bracht ons naar haar knusse, typisch Amerikaanse huisje. Eenmaal binnen kreeg ik direct een Hawaiiaanse bloemenkrans om de nek geworpen en ook Lauren kreeg er een. De twee honden waren al voorzien. In het algemeen heb ik het niet zo op bloemenkransen en ik was dan ook niet bekend met diens ettiquette. Hoeveel tijd zou voldoende geacht worden alvorens ik de krans subtiel ergens kon neerleggen? Kon ik een activiteit verzinnen die door de krans bemoeilijkt zou worden, zodat ik (helaas!) gedwongen zou zijn deze af te doen? De honden leken de dingen wel te waarderen en bleven met ze rondlopen. Ook Lauren leek zich het zich te laten welgevallen en na een half uur liep iedereen nog steeds met ze rond. Onderhand vond ik het echter wel weer welletjes en werd de stoel een versiering rijker. Maar dat geeft allemaal wel aan dat ik direct geaccepteerd werd en ik kon het dan ook prima met Denise vinden.

Glooiende waterstromen.
Die middag hebben we door de binnenland van Portland gestruind, die voornamelijk verlaten was. Een enorme boekenwinkel was gelukkig open en daar hebben we ons prima vermaakt. Denk aan een groot filliaal van De Slegte, maar dan 5 keer zo groot. Ik heb mijn aankopen tot vijf boeken kunnen beperken, maar voornamelijk omdat ik enkel handbagage mee het vliegtuig* in wilde nemen.

Het Thanksgiving diner werd in het Hilton hotel opgediend en was prima verzorgd. Het uitgebreide buffet bestond uit onder andere kalkoen, aardappelpuree, diverse soorten groenten, vlees en vis, en een uitgebreide dessert assortiment waaronder een chocoladefontein! Heerlijk. Ik heb nog nooit zo veel gegeten en de onbeperkte champagne maakte het geheel af.

De nacht ervoor was kort, de dag lang en het eten goed en dus was het vroeg naar bed. De volgende dag zijn Lauren en ik de vrije natuur ingedoken en daar heeft Portland veel van. De stad ligt aan de rivier Colombia die Oregon van de staat Washington scheidt. De rivier ligt in een ravijn** en de zuidkant bevat maar liefst 77 watervallen, waaronder de Multnomah Falls, met bijna 190 meter de op een na grootste waterval van de VS.

Ondanks het slechte weer was het allemaal toch erg mooi. Ik heb me dan ook prima vermaakt en hoop dat jullie je dat met de foto's enigszins kunnen voorstellen (klik op de eerste foto om het hele album te zien).


* Waarin ik overigens een Discworld boek en mijn Nintendo DS heb laten liggen. Dacht ik onderhand wel van die eigenschap af te zijn...

** Even een taalles. In het Engels heb je twee woorden voor 'ravijn', namelijk 'canyon' en 'gorge'. Een canyon is een relatief smalle ravijn, zoals de Grand Canyon. Een gorge is een relatief breede ravijn, zoals die tussen Oregon en Washington. "Is dat dan geen vallei?", hoor ik mensen al vragen. Nee, want een vallei ligt tussen twee bergen, terwijl een gorge veelal door een rivier in een berg is uitgesleten is en daardoor steile wanden heeft. Weten we dat ook weer.

3 december 2006

Wat een mooi meertje.

Parkje

Wat ik in Enschede zo heel af en toe graag mocht doen was naar het park gaan. Beetje rondwandelen temidden van de neerdwarrelende sneeuw, boekje lezen in de zon, mensen kijken... Hier in LA bevindt zich ook een park in de buurt, maar daar draait het voornamelijk om sport (veel te vermoeiend) en niet zo zeer om een mooie natuurlijke omgeving.

Nou had ik al wel van Kenneth State Park gehoord, zo'n vijf minuten met de auto bij mijn apartement vandaan, maar gezien de locatie (én naast de snelweg, én naast een olieveld) trok me dat toch niet heel erg. Vandaag toch maar eens naar toe geweest en het is zowaar heel erg mooi! Prachtige vijver, mooi aangelegde paden, gras, rondrennende kindjes, eendjes te over en zowaar een trouwerij. Het kost jammergenoeg $4, maar nu weet ik tenminste waar ik op een slome weekenddag voortaan heerlijk in de prachtige natuur in de zon kan zitten .

22 november 2006

Zach en BBQ.

BBQ

Tijdje terug was Tijmen zo vriendelijk om op de terugweg van Guatamala voor enkele dagen Los Angeles aan te doen. Dit had enkele erg gezellige acitiviteiten tot gevolg, zoals Zach's jaarlijke barbeque. Oke, die was er ook wel zonder Tijmen, maar toch: Hollandse gezelligheid. Op het strand van LA dan.

Enniewee, elk jaar komt er zo'n 50 man 's middags een worstje op het vuur leggen om de avond rond het kampvuur af te sluiten. Er is in LA maar één strand waar je vuurtje mag stoken en uiteraard wordt daar in de zomer flink gebruik van gemaakt. Om de juiste groep te herkennen had Zach het briljante idee balonnen aan een stoel te binden. Vanuit de auto zagen wij diverse groepen met balonnen en wij dus maar uitstappen in de goede hoop dat de goede groep er wel tussen zat. Niet dus. Een belletje leert ons dat ze aan de andere kant van het strand zijn en dus moesten we even lopen. Was wel te doen in 10 minuten, dacht ik, maar een half uur kwam dichter in de buurt. Wij sjouwen met het zojuist aangeschafte voedsel, om na het droppen hiervan weer terug naar de auto te lopen, want uiteraard hoort bij een strandfeest veel drinken en dus leek het ons verstandiger op de fiets te gaan dan met de auto. Na een uurtje fietsen waren wij weer op de plaats van bestemming om er vervolgens achter te komen dat er op dat hele feest maar 1 fles drank is: de door mij meegebrachte wodka. Nou mag je in de VS niet in het openbaar drinken, en natuurlijk wist ik dat wel, maar dat een leger twintigers zich daar vervolgens dan ook aan houdt was eigenlijk nieuw voor mij. Maar goed, een bodempje kon ik nog net bemachtigen en hoe hard ik het ook probeerde: zwalkend naar huis rijden wilde niet zo lukken... Maar het was wel oerhollands gezellig :)

Op de BBQ heb ik een aantal nieuwe mensen leren kennen met wie we later zijn gaan kamperen: Dianne (links op foto 1), Jordan (rechts op 23) en uiteraard Lauren (rechts 44).

Metal

Ook leuk was een concert van Metal Skool, een flamboyante 80's cover band, die elke maandag in de Key Club in Hollywood speelt. Hier was ik al es naar toe geweest toen Joel's band voor ze openden, maar het blijft supercool deze lui te zien optreden. Elke keer krijgen ze het publiek wild met hun heftige optreden, rasechte klassiekers en harde humor. Het optreden is ook een geliefde acitiveit voor de nodige celebreties. Afgelopen keer was Steve-O er, met op sleeptouw Jessie Jane (nee, had ik ook nog nooit van gehoord; echt niet!) en de week daarvoor Kelly Clarkson.
Vuurwerk!

Klassiek

Heel anders was ons concert enkele dagen eerder in de Hollywood Bowl. Tijmen en ik zijn naar het eerste live optreden van de film Fantasia in de VS geweest. Fantasia is een Disney film uit de jaren veertig waar (nu) bekende klassieke stukken vergezeld worden door animaties. Deze werden op grote schermen afgebeeld, terwijl een symfonie-orkest live de stukken van onder andere Bach, Beethoven, Stravinsky en Tchaikovsky vertolkte. Dit is op zich al een uniek gebeuren, maar het feit dat dit zich in de Hollywood Bowl afspeelde maakte de avond extra bijzonder.

De Hollywood Bowl is met bijna 18.000 zitplaatsen het grootste openlucht amphitheater van de VS. Op stoeltjes of bankjes zit iedereen gebroederlijk bij elkaar en omdat je je eigen eten en drinken mag meenemen wordt het een leuke picknick. De avond begon mooi met het plotselinge opstaan van iedereen. Het duurde even voordat we doorhadden dat het verplichte volkslied gespeeld danwel gezongen werd. De mensen naast ons plechtig de hand op borst, twee spot lights op de vlaggen van de VS en Californië en iedereen uit volle borst meezingen en je hebt toch wel de top van nationalisme te pakken. Maar ik vind een beetje nationale trots wel kunnen en dit soort dingen schept, ondanks de uiteenlopende verschillen in de Amerikaanse bevolking, wel een soort van saamhorigheidsgevoel waar wij als Nederland nog wel wat van kunnen leren.

Als afsluiting hadden we een knaller van jewelste (ja, dat is een woordgrapje, lees maar even verder), want tijdens het laatste nummer barstte plots een vuurwerkshow los. In de maat van de muziek! Ik ben er vrij zeker van dat ik nog nooit zo'n mooie vuurwerkshow heb gezien en al met al was dit dus een vrij briljante avond.

13 november 2006

Mannetje rechts slaat bal naar links.

Dodgers

Amerika is een echt sportland. Football, baseball, basketball, hockey, de wedstrijden vliegen je om de oren. Men is gek op statistieken en dat is vooral terug te zien bij baseball, waar elke spelersnaam is omringd door minstens 10 gemiddelden. Al een hele tijd terug, toen Rick nog mijn huisgenoot was, werden we door David Traum, een soort van baas van mij, uitgenodigd voor een Dodgers game. Met z'n vieren in de auto bleek al snel dat tijdens de avondspits naar de andere kant van de stad komen geen gemakkelijke opgave is. Alle snelwegen zitten vol en sluiproutes hebben zelf sluiproutes die dan ook weer sluiproutes hebben. Nog niet eens heel veel te laat bleken we uitstekende stoelen lekker dicht bij het veld te hebben. Het was een drukste van jewelste, maar lekker sfeervol. Je eet wat, je drinkt wat, je praat wat en zo af kijk je es naar wat er op het veld gebeurt. Zoals Jasper al eens aangaf: de ideale date activiteit.

Na de zevende inning werd het tijd de benen te strekken en spontaan ging het hele stadium staan om een duf liedje te zingen. Geinig. Ook geinig is dat er elke wedstrijd een auto verloot wordt. Drie kandidaten gokken op een auto in een race op een electronisch scherm rond het hele stadium. Toppunt van de avond was echter een bal die in het publiek geslagen werd en zowaar door Rick werd opgepakt. Onze vierde collega was hier enigszins over ontstemd ("ik ga verdorie al 20 jaar naar baseball wedstrijden en ik heb nog nooit een bal gevangen en nou zal me die gozer tijdens z'n eerste wedstrijd dat opeens wel doen?!"), wat de enigszins saaie westrijd (2-0, terwijl de score tot zeg tien à twintig kan oplopen) meer dan goed maakte.

6 november 2006

Dit zal ik weer een tijdje moeten missen...

Tripje

Was ik zomaar weer ineens voor een weekje in Nederland. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten was de aanleiding niet al te vrolijk, maar oma's begrafenis verliep erg goed. Natuurlijk was het verdrietig, maar de dienst zelf was erg mooi en al met al overheerste een positief gevoel. Het was goed om met de familie bij elkaar te zijn en ik kijk met een goed gevoel terug op zowel de laatste week als aan oma zelf.

Daarnaast was het voor mij ook leuk mijn vrienden weer te zien. Zo erg is het eigenlijk niet om ver weg te wonen. Mensen komen hier op bezoek, ik heb m'n familie in mei in Ecuador gezien en dit jaar ben ik al twee keer in Nederland geweest. De kerst sla ik daarom maar even over, maar misschien dat ik in maart weer langs kom.

Het was heerlijk weer eens de herst te ruiken en hoewel lekker fris, was de temperatuur en met name de donkere, grijze, grauwe omgeving in Nederland toch wel even wennen. Gelukkig schijnt hier vollop het zonnetje en met 31 graden mag ik absoluut niet klagen :).

9 oktober 2006

ICT in het nieuws.

Stuff

Met mij gaat alles goed, hoor. Afgezien van een hardnekkige verkoudheid die mij nu al een week of drie teistert. Ik ben niet de enige die ziekies is, blijkbaar doet ook hier de herfst zijn intrede. Hierdoor weinig spannende dingen beleefd, afgezien van een bezoek aan The Daily Show komiek Demetri Martin en een feest van Dianne's broer in hun ouderlijk huis in Camarillo. Dat ligt een uur ten noorden van hier, te midden van heuvels en weilanden. We werden verwelkomd in een groot huis met meerdere woonkamers, zwembad, boomgaard en buitenhuis bubbelbad (de hier veel aangegroffen 'hot tub'). Broerlief verzorgde een continue stroom voedsel en drank met een heerlijk weekend tot gevolg.

Het werk kabbelt ondertussen prettig verder en onlangs was ICT zo waar weer eens op TV. Dit filmpje vertelt ons van een aantal projecten binnen ICT. Mijn project, SASO, wordt hierin helaas niet genoemd, maar voor komend jaar staat een samenwerking tussen SASO en Flatworld op het program.

20 september 2006

Knusse kabine.

Kabelbanen in Quito

Het is komkommertijd wat betreft interessante activiteiten en dus een verslag van dag 4 in Equador. Zoals eerder gezegd is de hoofdstad Quito gelegen in een vallei en sinds enkele jaren kun je met een kabelbaan naar de top van een nabij gelegen berg kabelbanen. Klinkt goed en wij dus met de taxi er naartoe. Interessant om te vermelden is dat het verkeer nogal chaotisch is. Dit heeft de nodige slachtoffers tot gevolg en om deze mensen te herinneren schildert men op de plaats van het ongeval een blauw hart. Dit hart wordt omgeven door strepen die het aantal slachtoffers aangeven. Da's wel enigszins wennen. Maar gelukkig kwamen wij zonder kleerscheuren bij de voet van de berg aan en na enig wachten was het dan tijd om in de knusse kabine te stappen. Hoger en hoger werd het uitzicht mooier en mooier. Eenmaal boven aangekomen bleek de wind vrij sterk en de temperatuur vrij laag. Een korte wandeling gaf ons gelukkig de mogelijkheid om enkele mooie foto's van Quito en omliggende bergen te maken. Al snel werd het zicht grotendeels door wolken ontnomen, een uitgelezen moment om weer neder te dalen en ons in de arcadehal te vermaken. De middag werd besteed in een typisch Equadoriaans marktje, zo'n eentje waar ze 100 winkeltjes op 10 vierkante meter plaatsen. Na een paar uur liep ik weg met een glimmende nieuwe portemonnee en een mooie witte drugshandelaarhoed, waar ik bij de laatste zelfs heb afgedongen. Een bezoek aan het restaurant van Robin's gastgezin maakte de dag compleet, waarbij het feit dat het typisch Equadoriaanse gerecht waarop moeder dagenlang had gezwoegd eigenlijk niet te eten was de pret niet mocht drukken.

12 september 2006

Onze André.

Popi jopi

Weet je wie hier onder bepaalde bevolkingsgroepen erg populair is? André Rieu! Al een beste tijd terug was 'ie een vol uur op TV in hele hippe videoclips bestaande uit hem, z'n viool, een weiland, twee bomen en een koe. Ook heb ik een documentaire gezien waarin hij een groep Amerikanen in Maastricht verwelkomt om hen onder andere aan de burgemeester voor te stellen. Laatst was er zelfs een benefietavond van een TV zender waarin urenlang onze André centraal stond. Hij wordt de favoriete artiest van dat station genoemd. Oh, de concerten zijn zo mooi, en André is zo charment, en een avond naar zijn muziek luisteren is een briljante ervaring die je nooit meer vergeet, etcetera, etcetera. En nu ik zelfs via mijn concert e-mailing lists (waar tot voor kort alleen hele stoere artiesten de revu passeerde) uitnodigingen krijg om naar zijn concerten hier te gaan kan ik mij niet langer stilhouden en moet ik dit kleine beetje Ne'erlands trots met jullie delen. Bij deze.

Oh, en hij spreekt overigens belabberd Engels, niet te geloven...

6 september 2006

Ik betast de ho.

Hollywood sign

Afgelopen weekend was het Labor Day weekend en het is tijden geleden dat ik me zo vermaakt heb. Eerst kamperen en vervolgens het strand (voor de eerste keer sinds ik hier ben, om de een of andere reden) en beide keren met een erg leuke groep. Helaas kwam Murphy om de hoek kijken en dus stopten alle meegebrachte camera's na enkele uren met werken. Uiteindelijk moesten we terugvallen op zo'n ouderwetsche camera met zo'n onhandig filmrolletje. Nee, echt! Bijgevolg is het proces van foto's verkrijgen en verspreiden iets vertraagd en dus duikelen weer even in Arno's stoffige doos...

En wel met foto's van de hike naar het Hollywood sign met Melanie en Zach. Da's onderhand al meer dan een half jaar geleden, maar dat mag de pret niet drukken. Ik bedacht me laatst opeens dat er voor 'hike' volgens mij niet echt een Nederlands woord is. Het is niet zo maar een wandelingetje, maar echt stevig wandelen, zeg maar. Melanie maakt wel vaker hikes en dit keer kwam ze met een georganiseerde wandeling op de proppen die dus naar die mooie letters in de heuvels ging. Onderweg ontmoetten we overigens Stephanie, de vierde persoon op de foto's. Eenmaal bij de top van de heuvel aangekomen bleek dat we àchter de letters uitkwamen en dat ze ook nog es door een hek omringd werden. Niet dat dat Zach en mijzelf tegenhield, natuurlijk, want uiteraard moesten we die dingen wel aanraken. Dus wij onder het hek doorkruipen en via het touw afdalen. Gaat er opeens een alarm af! Maar ja, wat zal er gebeuren op zo'n heuvel relatief ver van de bewoonde wereld? Verstoppen de bewakers zich achter de struikjes? Komt er opeens een helikopter op ons af? Vast niet en dus lopen wij stoutmoedig door met tot gevolg dat ik nu kan zeggen dat ik het wereldberoemde Hollywood sign heb aangeraakt! Handtekeningen op bestelling...

31 augustus 2006

De 'voor' foto.

Autootje schilderen

Collega één, Anya (foto 35), vertrekt naar Canada en het leek collega twee, Jillian (27), wel een leuk idee dat gegeven aan te grijpen om Anya's auto ('87 Cadillac) van een nieuw laagje verf te voorzien. Dus wij met wat lui van ICT de auto schuren en afplakken om vervolgens flink met verf te kliederen. Er waren redelijk wat mensen, waarvan ik overigens voornamelijk werk met Jon (39 rechts), Ashok (32), Ed (28) en Jillian. Ed had z'n kinderen meegenomen, Emily en Craig, en die waren erg cool. Heel spontaan, grappig en continu willen spelen. Vanaf het moment dat ik even met Emily 'een dame op een paard' had gedaan kreeg ik geen moment rust meer, want uiteraard wilde Craig ook en toen Emily weer en toen Craig weer en toen wilden ze op mijn rug om vervolgens continu te willen paardje rijden en mijn "OK, I need to take a rest now, we'll play again later" werd steevast opgevolgd door een "You're not serious!" en meer getouwtrek. In combinatie met een aantal biertjes in de zon vond ik dat schilderen al snel wel best en ik moet zeggen dat het resultaat er ook zonder mijn bijdrage niet uit ziet. Donald Duck schilderen is overigens een stuk lastiger dan 'm op papier tekenen en toen ik aan Craig vroeg of het op onze eend leek antwoorde hij: "No. You should watch the movie". Hij zag er een stoel met een hoed in.

29 augustus 2006

Artistiek, hè.

Kelso Dunes

Op z'n langst zo'n 120 kilometer en met 16 miljoen inwoners kan Los Angeles met recht een wereldstad genoemd worden. Beetje jammer is dat het nou niet echt een mooie stad is. Dat is te zeggen, er zijn veel mooie plekjes, maar je moet er wel naar zoeken. Wat echter vrij briljant is aan LA is de ligging. Uiteraard is de oceaan, maar op slechts enkele uren rijden kun je ook genieten van bergen, bos en woestijn. Een paar weken geleden was het tijd voor deze laatste.

Nou dacht ik vroeger dat de woestijn gewoon een grote bak met heel veel zand was. Dat dat meestal niet het geval was zag ik twee jaar geleden al in Death Valley, waar vooral veel verschillende rots- en zelfs zoutformaties te zien zijn. Ook als je door de woestijn naar Las Vegas rijdt doet het landschap meer aan Lucky Luke dan aan de Sahara denken. Stoer was dan ook dat we nu wel naar een grote zandbak gingen, zoals men van de naam Kelso Dunes misschien al had kunnen afleiden.

Zach had mij uitgenodigd en samen met Arian, Sai en Lawrence gingen wij vrolijk op pad om bij de duinen de rest van de groep, zo'n 10 man, te ontmoeten. De trip was zo uitgekiend om rond zonsondergang aan te komen, want uiteraard is het in de woestijn tijdens juli bloedje warm. Gek genoeg is het 's nachts dan weer niet zo koud en na een paar uur barbequen en coole foto's maken was het tijd voor onze nachtelijke wandeling naar de top van de grootste duin. Na een uurje wandelen kwamen we rond middernacht op de top aan. Nou klink ik als nuchtere Hollander nooit zo lyrisch, maar laat ik me dat voor één keer permiteren: dit was een van de mooiste ervaring die ik ooit heb meegemaakt. Stel je voor dat je in het holst van de nacht met zo'n 15 man op een duin van 200 meter hoog zit, dat iedereen muisstil is, dat er in de verste verte geen lichten te bekennen zijn en dat de volle maan haar blauwe gloed over de aarde verspreid (jaja, ik zei toch, lyrisch). Prachtig, surrealistisch en een unieke ervaring.

Na een uur of twee werd het dan toch tijd voor de terugtocht en na een korte nacht slapen was het vroeg weer opstaan om nog op tijd thuis te zijn voor het WK voetballen. Om 9 uur 's ochtends kwamen we in Baker aan waar de grootste thermometer ter wereld staat. Gewoon een digitale, dus da's een beetje flauw, maar toch. Nu weten we wel dat het zelfs buiten de warmste uren (foto is van de avond ervoor) erg warm kan zijn: 121 fahrenheit is bijna 50 graden Celcius!

Goed, dat was allemaal erg cool en dus opeens slaat dat kamperen weer aan. Voor komend weekend heb ik dan een klein tripje naar het natuurpark Sequoia gepland. Nou is het Labor Day weekend en dus waarschijnlijk erg druk, waardoor het maar te hopen is dat mijn plannen doorgang kunnen vinden, maar ik hou jullie op de hoogte.

15 augustus 2006

Presidentiële residentie.

Quito

Was ik weer. Beetje drukke periode achter de rug waarin ik me ook niet altijd al te best voelde, dus dan komt het niet zo van verhaaltjes typen. Maar ik heb nog diverse fotoseries op de plank liggen en die moet ik zo langzamerhand wel gaan wegwerken, dus bij deze weer even wat over Ecuador :)

Op dag drie gingen we met de bus naar de binnenstad van Quito. Quito ligt in een vrij smalle vallei en is dan ook een lang uiteengerekte stad. Er zijn veel auto's, die bij elke kruising toeteren om aan te geven dat ze er aan komen. De binnenstad is qua auto's een stuk rustiger en erg mooi. Er zijn diverse pleintjes en vooral erg veel kerken. Het schijnt zelfs dat de mooiste kerk van Zuid Amerika in Quito staat, maar om die te kunnen bezichten moest je maar liefst twee euro betalen, dus dat feest ging mooi niet door!

Het centrale plein is omringd door een kerk, een winkelcentrum en de presidentiële residentie. De laatste democratisch gekozen president schijnt echt een man van het volk te zijn geweest, oftewel een prima gozer. Daar was het leger dan weer niet zo blij mee en dus werd er een coupe gepleegd en momenteel speelt dan ook een of andere militaire gast als president. Een tank stond al klaar op het plein, mocht er iets misgaan... Het gekke is dat er nog steeds verkiezingen komen. Die zijn er gewoon elke vier jaar en mocht er in die tussentijd een staatsgreep zijn, dan zit die gozer gewoon de resterende tijd uit tot de volgende verkiezingen. Heel apart...

24 juli 2006

Onze doctor.

Werruk

Momenteel zijn we binnen ons project hard aan het werk om het huidige scenario uit te breiden. Om nog even jullie geheugen op te frissen, ik werk aan een virtuele trainingsomgeving waar je momenteel als kapitein een internationale dokter in Irak moet overhalen zijn kliniek te verplaatsen. Dit doe je door met hem te praten en te onderhandelen over de precieze voorwaarden. Elk jaar wordt ons project door het leger beoordeeld en voor dit jaar willen we het scenario uitbreiden door het toevoegen van een tweede virtuele mens. Dit wordt een imam, die de leider is van het dorp waarin ons scenario zich afspeelt. Enkele maanden geleden zijn we begonnen met mogelijke scenario's uit te spelen, wat best grappig was. Patrick en ik zijn dit vervolgens gaan uitwerken en momenteel ben ik zelf bezig het achtergrondverhaal duidelijk te krijgen, de doelen, verlangens en zorgen van de karakters uit te werken en dit alles in een taakmodel te vatten. Da's een best werk, want niet alleen moeten vijf projecleiders het met elkaar eens worden, ook moet alles natuurlijk realistisch zijn en da's best lastig als je zowel met een Amerikaanse als een Irakeese cultuur te maken hebt. Maar afgelopen weekend heb ik een versie van het scenario opgeleverd waar ik zeer tevreden mee ben en ik hoop dan ook dat we dit dan ook snel kunnen afronden.

16 juli 2006

Gokverslaafde.

Las Vegas

't Is druk met werk en afgelopen vrijdag heb ik tot diep in de nacht mijn verjaardag gevierd, wat overigens erg leuk was. Eerst dineren met een paar vrienden en dan naar een concert van Joel bij een club hier in de buurt. Was redelijk klein, niet al te vol en we konden prettig zitten, wat al met al een tot een heerlijk avondje leidde. Gevolg is wel dat ik nu half ziek ben, maar dat moet je er maar voor over hebben. Geen foto's gemaakt helaas en om jullie toch iets visueels te bieden, een serie uit de oude doos: Karin en ik in Las Vegas.

Het idee was om vrijdagmiddag zo rond het middaguur te vertrekken, zodat we de file voor waren, maar we hadden enige uren vertraging en blijkbaar begint de file in LA op vrijdagmiddag al om twee uur. Zodoende deden we over de eerste twintig procent van de reis zo'n twee uur, om de resterende tachtig in vier te voltooien. Het zoeken van een hotel verliep ook niet geheel vloeiend. Ik had in LA al het idee dat ik iets vergeten was en zodoende liepen we van hotel naar hotel op zoek naar een kamer die niet al te duur was. Nou moet je over het algemeen een heel casino door voordat je bij de receptie bent en aangezien we behoorlijk moe waren van de reis smolten onze eisen als sneeuw voor de zon. Ceasar was nog veeeeels te duur, maar New York New York klónk al een stuk minder duur, ook al was het dan een kamer voor rokers. Goed luchten dan maar, terwijl we ondertussen het bed flink uitprobeerden alvorens ons in het nachtleven te storten.

Las Vegas is in feite een vrij normale stad, afgezien van de hoofdstraat Las Vegas Boulevard, oftewel: The Strip. Hier vind je zij aan zij de meest exotische casino's met themas uiteenlopend van piraten, cowboys en de Middeleeuwen tot Parijs, New York en Venetië. De sfeer is vrij nep en kitcherig, maar al met al toch best prettig. De mensen zijn aardig, er is veel te zien en te doen, en met de warmte van de dag nog op de achtergrond kun je tot diep in de nacht prettig over de boulevard wandelen om zo af en toe es een casino binnen te wippen. Uiteraard moest er ook even gegokt worden, waarbij ik $6 heb verloren aan digitaal een-en-twintigen en Karin maar liefst $1 aan een slotmachine. Wij werden vervolgens geweigerd bij de club van anonieme gokverslaafden...

6 juli 2006

Kerk van Elburg.

Nederland, oh, Nederland

Dinsdag 4 juli vierde men in de Verenigde Staten de onafhankelijkheid met als gevolg twee en een halve dag vrij. Die mogelijkheid greep ik aan om ook eens in de zomer Nederland te bezoeken. En met een heerlijke hittegolf was dat een prima tijd :). Nederland ziet er in tegenstelling tot LA zo mooi groen uit dat toen papa mij van het vliegveld haalde ik toch wel zoiets had van: ik wil niet meer terug! Uiteraard ben ik wel weer terug, hoewel dat nogal wat voeten in de aarde had. Ik had een overstap van Londen, maar aangezien mijn eerste vlucht twee uur vertraging had heb ik deze overstap gemist. De eerstvolgende vlucht zou drie uur later vertrekken, maar zat helemaal volgeboekt en dus kwam ik op stand by te staan. Twee uur later bleek dat ik niet de enige was, maar dat we met ons zessen in spanning zaten of er nog plaatsen vrij zouden komen en zo ja, wie dan mee zou mogen. "Over vijf minuten weten we meer.", kregen we te horen, maar na een kwartier hoorden we nog niks, terwijl er nog steeds pasagiers binnen kwamen druppelen. Opeens kreeg een van ons een boarding pass, toen nog twee en daarna weer een, en opeens hoorde ik mijn naam! Oh, wat was ik blij dat ik direct door kon niet een nacht in Londen hoefde door te brengen. Ik vloog met Virgin Atlantic en deze heeft behoorlijk luxe vliegtuigen. Je had je eigen TV scherm, waarop je uit zestig films en tientallen series kon kiezen, het voedsel was goed en de bediening zeer vriendelijk. Tel daar bij op een aardige Nederlander mét Nintendo DS Lite waarmee je samen draadloos spelletjes tegen elkaar kunt spelen en we hebben al met al een prima vlucht. Slechts vier uur later dan oorspronkelijk gepland kwam ik op LAX aan en na een paar uur relaxen was het tijd voor mijn heerlijk bedje.
De familie.
Maar nog even iets over het verblijf zelf. Ook al was mijn bezoek kort, ik heb mij prima vermaakt. Het weer zorgde voor een echt vakantiegevoel en het weerzien van vrienden en familie was erg gezellig. Dit keer reisde ik niet door het hele land en dit keer ben ik dan ook niet bekaf, wat gezien het feit dat ik nu weer aan het werk ben (lees: "weer aan het werk ben") toch wel prettig is. Klik op de foto's voor twee fotoserie's. De eerste laat zien hoe mooi de binnenstad van Elburg in de zomer kan zijn en geeft een overzicht van een kort boottochtje met mijn ouders, Thomas en een vriend van hem. Die mooie foto van mij is genomen op het moment dat ik van het bankje afviel en het zien ervan liet mama, Thomas en ik tranen met tuiten lachen en dat wil ik jullie uiteraard niet onthouden. De tweede serie is ten dele om het huis en Old Putten genomen. Daarnaast bevat het enkele foto's van een tochtje met oma Hartholt en het afsluitende diner met ons gezin. Hoewel ik hier in LA en omstreken de beschikking heb over de oceaan, bergen, bossen en meren, vind ik de plekjes die ik de afgelopen dagen gezien heb toch wel heel erg mooi. Het feit dat deze niet op 5 uur rijden afstand zijn heeft hier natuurlijk ook wel mee te maken :)

26 juni 2006

Hippe Adidas schoenen.

Thank God it's Friday

Dat dacht ik zo'n beetje afgelopen week. Maar gelukkig zat het weekend vol leuke acitiviteiten, te beginnen met een pokeravondje bij een vriend van Eric. Best gezellig en het feit dat ik opeens $40 lichter was mocht de pret niet drukken. Dat win ik vast wel een keer weer terug... Zaterdag was een relaxed dagje dat werd afgesloten door een bezoek aan de film Click met Melanie. Ik ben niet zo'n Adam Sandler fan, maar Click was wel wat meer dan een simpele comedy en dat kon ik wel waarderen.

Zondag was, achteraf gezien gelukkig, niet gereserveerd voor de grote en liefdevolle strijd tussen Nederland en Portugal, maar voor een shop sessie met Melanie en Michelle (klik hier om te zien wie zij en Eric ook al weer waren). Deze wisten mij overigens te vertellen dat zo'n pokerspelletje illegaal is hier in Californië. Heel prettig. Maar goed, shoppen dus. In Nederland waren Fleur en Marianne zo aardig mij op deze uitgebreide tochten te vergezellen. LA kent helaas geen Fleur en Marianne en tot de komst van Karin had ik dan ook geen enkele mogelijkheid om nieuwe kleren te kopen. Tot gister dus en ik heb me prima vermaakt in 3rd Street Promenade in Santa Monica. Het leuke met het winkelen met vrouwen is dat ze zo enthousiast zijn. Ze zoeken werkelijk hele winkels voor je af, geven de wereld tips, worden nooit ongeduldig en dragen met liefde de hele tijd allemaal zooi voor je. Brilliant! Mijn portemonnee is heel wat lichter, maar mijn klerenkast ook heel wat voller. Prima dagje.

19 juni 2006

Kijk, wat een mooi vijvertje!

Eindelijk rust

Afgelopen vrijdag heb ik mijn laatste E3 artikel voor de PC GamePlay geschreven en eindelijk had ik dan ook een weekendje echt helemaal niks te doen. Op zaterdag ben ik met de twee bij mij inwonende stagaires, Mark en Cornee, naar The Huntington Gardens gegaan. Dit was onderhand mijn derde keer en dus vond ik foto's maken dit keer niet zo nodig, maar klik op de foto hiernaast voor de serie met Rick, mijn oudhuisgenoot. The Huntington bestaat uit zowel enkele kleinere musea als een aantal erg grote tuinen met thema's als de woestijn, jungle en Japan. Er is over het algemeen wel redelijk wat volk, maar aangezien het zo groot is heb je toch wel de nodige rust en het is dan ook heerlijk zitten op de bankjes. Terwijl de anderen de tuinen rondliepen vermaakte ik me dan ook prima bij een vijvertje met een boekje en m'n Nintendo DS Lite. Eigenlijk moet ik vaker naar zo'n rustgevende omgeving...
Boooooooom.

Lake Castaic

Dat dacht ik de volgende dag ook nog en dus laadde ik mijn auto vol met stoeltje, fiets, boeken, DS Lite en vooral veel eten en drinken en reed ik op goed geluk naar een meer dat er op de kaart wel mooi uitzag. En geluk had ik, want na nog geen uur rijden kwam ik bij een gebied aan wat er net als zuid Frankrijk uitziet: een prachtig meer temidden van glooiende heuvels en bosjes. Ik zette mijn auto aan de kant van de weg en merkte dat mijn tas toch wel loodzwaar was. Toch maar dat ding naar het meer meezeulen, langs allemaal kleine zandweggetjes en dichte begroeing, maar uiteindelijk kwam ik bij de rotsen aan die aan het water grenste. Daar heb ik een tijdje gelegen en gezwommen (wat eigenlijk niet mocht, kwam ik later achter), waarna ik iets opschoof naar een kleine baai met een verlaten strandje. Prachtig allemaal en na een paar uur was het weer tijd voor de terugweg. Dit keer kwam ik een kolibri tegen die mij op ooghoogte een tijdje nieuwsgierig gadesloeg. Erg stoer :) Kortom, een mooie dag en geweldig om te weten dat dit zo dichtbij is. Hier kun je me in de toekomst wel vaker vinden!

4 juni 2006

Nieuwe lay-out

Mooie nieuwe site, hè? Het eerdere ontwerp stamt van zo'n twee jaar geleden en was in allerijl gemaakt vlak voor ik op stage ging. Nou voldoet het wel voor wat berichtjes en foto's, maar naarmate er steeds meer berichten op komen wordt het toch wel tijd voor wat anders. En op welk beter tijdstip kun je een dergelijk project ondernemen dan op de middag dat je eigenlijk drie artikelen voor de PC GamePlay zou moeten schrijven? Dat tijdstip moet overduidelijk nog worden uitgevonden. Geniet dus van al dit moois en laat me weten wat jullie er van vinden.

De site ziet er overigens beter uit in Firefox dan in Internet Explorer en aangezien deze eerste sowieso veel prettiger is kan ik het van harte aanraden Firefox te gebruiken.

Thomas op bijna de evenaar.

Evenaar

Dan gaan we verder met onze serie 'de Hartholts in Ecuador'. Geheel toevallig ligt Ecuador op de evenaar en dit belangrijke streepje hebben we onze eerste dag bezocht. Op slechts een half uur met de bus (waar iedereen overigens al rijdend in en uit springt) kom je uit bij een groot park dat men rond deze attractie heeft gebouwd. Middenin dit park staat een goot monument en uiteraard loopt er een mooie lijn door heel het park heen (het kaarsrecht zijn hiervan wordt slechts onderbroken door een deel wat enkel het gevolg kan zijn van enige werkers met een slok teveel op). Pikant detail is dat de daadwerkelijke evenaar een paar honderd meter verderop ligt, aangezien de Fransen zo'n driehonderd jaar geleden nog niet zulke precieze meetinstrumenten hadden. Nog pikanter is dat een duizenden jaren oude beschaving wél de evenaar precies bepaald had. En wij onszelf maar zo slim vinden. De plaats waarop we wat van deze beschaving konden zien lag echter bovenop een hoge berg en dus moesten wij genoegen nemen met een bezoekje aan het kleinere park dat wel precies op de evenaar ligt. Nou ja, precies, precies, betere GPS metingen hebben al aangewezen dat zij er ook nog niet helemaal zijn, maar goed, je kunt ook niet elke 10 jaar je park verplaatsen.

Voor fotoseries kun je vanaf heden op de foto's in de tekst klikken, waarbij het leuk is om nog even Thomas' vraag te melden na het nemen van foto 93: 'Wie is Bill Clinton?'.

3 juni 2006

Lachen, man

Rij ik vanavond terug van ICT naar m'n apartement, zie ik op een gegeven moment een limousine langs de weg staan met de moterklep open en een strak in het pak doch verslagen chaffeur ernaast. Daar word ik dan zo vrolijk van, hè :).

Maar goed, om dan ook nog even wat leuks aan te bieden: een vrij briljant filmpje.

29 mei 2006

Sneeuw!

Palm Springs

We gaan even terug in de tijd en wel naar zondag 16 april. Het weer in LA was niet al te best en aangezien Karin toch ook wel voor de zon kwam besloten we landinwaarts te rijden. Van Palm Springs wist ik weinig af, afgezien van dat het in de woestijn ligt en het best wel cool klinkt. Dus wij naar Palm Springs. In mijn nieuwe auto, overigens, want om met mijn gasten nog wel ergens te kunnen komen had ik vlak voor Helen's arrival (jaja, ik wordt steeds Amerikaanser) een nieuwe auto gekocht: een saaie doch comfortabele 2004 Ford Taurus SES. Hij zuipt benzine, maar met een 155PK V6 3.0l moter, cruise control, airco en van die knopjes op de sleutelhanger waarmee je 'm van heeeeel ver weg open en dicht kunt doen is 'ie toch wel vrij briljant. Enniewee, wij dus op goed geluk naar Palm Springs; stoeltjes in de kofferbak om nog es ergens een boekje in de zon te kunnen lezen. Geheel toevallig komen wij eerst langs het Tourist Information huisje. Hier leren wij dat er in Palm Springs veel meer te doen is dan palmbomen tellen, zoals een bezoekje brengen aan het Mount San Jacinto State Park. Nooit van gehoord, maar de kabelbaan naar boven was slechts 15 minuten rijden en dus was het het proberen waard. In de verzamelhal voor de tocht naar boven werden wij al enigszins achterdochtig. Waarom heeft iedereen dikke kleren aan en niet net zoals wij een rokje of korte broek? Niet veel later arriveerde ons wagentje, dat plaats bood aan zo'n veertig man. De kabelbaan zelf werd over een lengte van een kilometer door drie grote pilaren overeind gehouden. Gevolg was dat bij elke pilaar de wagen enorm heen en weer slingerde. In Nederland verschijnt er dan niet veel meer dan een kleine glimlach op ieders mond; sommige kinden laten zich misschien een gilletje ontvallen. Niet in Amerika. Hier begint iedereen, van jong tot oud, te schreeuwen, te juichen en te lachen. Enthousiaste mensen.

Eenmaal boven aangekomen werden onze angsten bevestigd: sneeuw! Vanaf de berg keek je uit over Palm Springs, gelegen in een vallei in de woestijn, maar draaide je je om dan zag je opeens een berglandschap met bossen en sneeuw zover het oog reikte. Erg onverwacht en daarom ook erg mooi. Hier hebben we ons een paar uur vermaakt met een wandeling langs bomen, sneeuw, rotsen, riviertjes en nog wat meer sneeuw. Zie deze foto's voor een kleine impressie.

PS: Ja, we staan nogal stom op die eerste foto's, maar het zijn een van de weinige waarop m'n auto te zien is, dus die moesten er toch maar bij...

13 mei 2006

LA Convention Center.

Games, games en nog eens games

Zo, dat was wel even een druk weekje. Net terug van Ecuador stootte ik maandag door naar Seattle, Washington om daar de spellen Half Life 2: Episode I en SiN Episodes: Emergence bij ontwikkelaar Valve te spelen. Half Life 2 was een van de beste spellen van de afgelopen jaren en ik zag er dan ook enorm naar uit om bij deze ontwikkelaar rond te lopen. Jammergenoeg viel dat eigenlijk een beetje tegen. "Hoi, ik ben Arno van de PC GamePlay en ik ben hier om Episode I te spelen." "Ah, welkom, hier staat een computer, ga je gang." Geen introductie, geen rondleiding, enkel de hele dag in een kamertje van 2 bij 3 meter achter een computer zitten. Was ik daar nou om 3 uur 's nachts voor opgestaan? Maar ook al viel het tegen, toch was het leuk om een keer gedaan te hebben.

Dinsdag weer even bij ICT aan het werk om dan woensdag, donderdag en vrijdag naar de Electronic Entertainment Expo (E3) te gaan. De E3 is met tienduizenden bezoekers en zo'n 400 stands de grootste games beurs ter wereld en vindt jaarlijks hier in LA plaats. Alle platformen zijn vertegenwoordigd, zoals de nog uit te brengen Playstation 3 van Sony en Wii van Nintendo. Voor de PC GamePlay heb ik in deze drie dagen zo'n 15 games gezien, waarvan de meeste enkele voor de pers toegankelijk waren. Dat is best wel stoer, om in een klein kamertje een demo te krijgen van de ontwikkelaars zelf, hoewel het allemaal wel hectisch is. Na een kwartiertje staat de volgende groep alweer te trappelen om naar binnen te gaan en op sommige momenten ren je van afspraak naar afspraak. Bovenop de hectiek en het daaruit voortvloeiende slaaptekort rond mijn visum en Ecuador was dit toch eigenlijk wel de druppel; donderdag en vrijdag liep ik op mijn laatste benen en vanaf vandaag ben ik officieel ziek. Ik moet wel toegeven heerlijk te hebben geslapen, vanaf 's avonds tien uur tot de volgende middag vijf uur, met slechts 1 uur pauze. En al met al was de E3 toch wel heel stoer. Hoe stoer precies? Koop daarvoor zowel het juli-augustus nummer als de E3 special van de PC GamePlay! De eerste kun je eind juni in de boekhandel vinden, de tweede een week later.

Karin bij Point Dume.

Karin

En dan hadden we Karin ook nog natuurlijk. Zoals gezegd hebben we redelijk wat gedaan in die twee weken dat ze hier was. We zijn rustig aan begonnen met een dagje langs de kust richting noorden toeren. Onderweg hebben we Point Dume (zie ook Helen's bezoek van 26 april) en Santa Barbara aangedaan. Vijfentwintig foto's zeggen meer dan vijfentwintighonderd woorden en laat ik hier nou net een serie van vijfentwintig foto's hebben...

7 mei 2006

Mexico

En opeens zijn we twee weken en heel wat ervaringen verder.

Allereerst m'n visum. Hiervoor moest ik Karin in het holst van de nacht achter laten om naar de grens van Mexico te rijden. Ik had het zo gepland dat ik om 4 uur mijn apartement zou verlaten, zodat ik om 7 uur bij de grens zou zijn, om 8 uur in Tijuana, om 9 uur bij de bank en om 10 uur bij de Amerikaanse ambassade. Maar ja, in het holst van de nacht kun je natuurlijk lekker doorkarren en Tijuana bleek eigenlijk helemaal niet zo groot te zijn, dus om half 8 was ik al op de plaats van bestemming. Mexicaanse automobilisten zijn trouwens eikels. Twee banen en dan proberen er in de bocht drie van te maken om mij in te halen. Dat dacht ik dus even niet. Alvast maar even een hotelkamer geboekt en om half 9 was ik bij de bank om de visumkosten te betalen. Na een half uurtje wachten was dit zo geregeld en kon ik in de rij bij de ambassade aansluiten. Honderd man. Negenenzeventig Mexicanen. Drie blanken. Twee Nederlanders. Yes, uiteraard kwam de gozer die voor mij in de rij stond ook uit ons fijne landje. Een half uur wachten en enkele interviews later werd mij verteld dat ik mijn visum dezelfde middag nog kon ophalen. Toen was ik heel, heel erg blij, want niet alleen kon ik de VS weer in, ook kon ik fijn naar:

De familie op het bed.

Ecuador

Van Los Angeles naar Miama naar Quito. Oh nee, toch niet. Sorry mensen, het vliegveld van Quito is door weersomstandigheden gesloten en we vliegen daarom even een half uurtje door naar Gualaquil; zodra ik meer weet over wat we dan gaan doen kom ik gezellig bij jullie terug. Dus. Onzekerheid te over. Geen idee waar we waren, hoever we van Quito zaten, of onze bestemming nog die avond zouden bereiken, of Robin hiervan wist en wat eigenlijk de naam en adres van mijn hotel was. Gelukkig viel het al met al wel mee. Het vliegtuig met bagage bleef in Gualaquil voor de nacht, wij konden alle security omzeilen om na een uurtje wachten met een bus naar een vijfsterrenhotel met casino vervoerd te worden. Ecuadoriaanse buschauffeurs zijn trouwens eikels. Een beetje met een bus een andere bus blokkeren, die een andere bus blokkeert, die dan weer een andere blokkeert, die de laatste in de rij blokkeert, die vervolgens ons weer blokkeert, zodat wij op een zesbaans weg, zeg, vijf banen blokkeren. Dat dacht ik dus even wel. Enniewee, de volgende dag weer verder vliegen en gelukkig staat daar niet alleen Robin, maar ook papa, mama en Thomas mij daar op te wachten! Dat was wel even fijn en een weinig later zaten we heerlijk met z'n vijfen in één taxi, op weg naar Hotel Vieja Cuba (oud Cuba). Inchecken, buiten zitten met een biertje en dan vroeg naar bed voor de volgende dag...

Binnenkort meer over zowel Ecuador als mijn belevenissen met Karin, maar eerst ga ik naar Seattle om ontwikkelaar Valve van Half Life 2 te bezoeken (weer om 4 uur het huis uit!) en vervolgens ga ik naar de Electronic Entertainment Expo (E3) hier in LA, de grootste games beurs te wereld. Kortom, het wordt weer een leuk weekje :)

26 april 2006

Helen en ik bij Point Dume.

Bezoekers

Hallo allemaal! Drukdrukdruk met bezoekjes van Linda & Andre, Helen en Karin, en met Ecuador trip voorbereidingen, visumperikelen en werruk. Excuses voor het lange tijd niet updaten van deze toch wel vrij briljante site, maar bij deze even een korte indruk van Helen's bezoek.

Allereerst het weer uiteraard. Hoewel dat niet briljant was, viel het ook niet echt tegen. We hebben een aantal keer lekker kunnen zonnen bij het zwembad en daar draait het allemaal om natuurlijk. Op de wat mindere momenten was een boekje of filmpje op de bank een heerlijk relaxend alternatief. Uiteraard heb ik Helen wat van LA laten zien, zoals Venice Boulevard, Santa Monica en Hollywood, maar vooral mooi was Point Dume. Dit is een klip net iets ten noorden van Malibu, dat weer ten noorden van Santa Monica ligt. Dit punt is in 1795* ontdekt door Francis Pavedem** die het vervolgens vernoemde naar een vriend van hem, de priester Dunemant***. Je hebt hier mooie stranden en duinen, en een prachtig uitzicht over de oceaan. Als je geluk hebt kun je zelfs walvissen en dolfijnen zien! Het geluk was die dag met ons, want niet eens zo heel ver bij ons vandaan zagen we af en toe een walvis naar ons zwaaien (de zwarte vlek op foto 48). Erg stoer allemaal. Via deze link een kort visueel overzicht van onze twee weken.

Goed, het zal wel weer even stil worden, aangezien ik (hopelijk) naar Ecuador ga om vervolgens door te stoten naar het hoofdkantoor van Valve (Half-Life 2) in Seattle en daarna de E3 beurs. Tot later!

* Ik verzin maar wat, jullie kunnen het toch niet controleren.
** Idem.
*** Dit is wel ongeveer waar.

PS: sommige foto's doen het niet, omdat een van de servers waarop ik deze host offline is. Hopelijk werkt alles binnenkort weer naar behoren...

28 maart 2006

Verhaallijn 1

ICT is verbonden aan de University of Southern California. ICT heeft haar kantoor in Marina del Rey, fijn aan de jachthaven. De campus van USC is ongeveer een half uur rijden landinwaards. Alle centrale diensten, zoals de international office, bevinden zich op de campus en zo af en toe moet ik hier daarom naar toerijden.

Verhaallijn 2

Robin zit momenteel in Ecuador (enige verhaalzijlijn: ouders, Thomas en ik hopen hem in de 1e week van mei daar te bezoeken, met enkele interessante visumperikelen voor mij ten gevolg). Vlak voor zijn vertrek was ik toevallig in Nederland en gaf hij een afscheidsdineertje en wel in 'A la Wok' in 't Harde. Hier stel je vanuit een buffet je eigen recept samen (vlees en/of groenten) om deze vervolgens in combinatie met een heerlijk sausje voor je neus tot heerlijk gerecht gewokt te zien worden. En dat doen ze snel! En dat is heet! Absoluut geweldig. Jammer dat ik zoiets toen pas voor het eerst meemaakte.

Subtiele samensmelting der verhaallijnen

Zoiets hebben ze hier dus ook de campus! Brilliant!

26 maart 2006

Centrale Getty plein.

Bezoekers

Dag allemaal. Het is al weer een tijdje geleden dat ik hier een update over mijn leven gegeven heb. Over het algemeen is er ook niet zo vreselijk veel te melden, afgezien van het feit dat mijn geleende auto kapot is en dat twee weken geleden Linda en Andre hier waren.

Zo af en toe laat ik jullie met een licht pestende ondertoon horen dat het weer hier wel heel geweldig is. Nederland zit enkeldiep in de sneeuw, Arno leest een boekje bij het zwembad. Er kwam een klein barstje in dat verhaal toen mijn familie hier in november een weekje langskwam. Eén dag hadden we zon, de rest van de dagen was het bewolkt en regende het. Uiteraard was dat toeval. Normaal is het hier echt heel mooi weer, hoor. Echt waar.

Afgelopen donderdag was het een lekker dagje met zo'n 20 graden. Vrijdag was een zomerse dag met maar liefst 25 graden. Twee weken geleden echter was het voor Californische begrippen steenkoud (10 graden). Van de zeven dagen dat Linda en Andre hier waren hebben we één dag zon gehad. Verder een beetje regen, maar vooral wokenvelden en kou (en sneeuw op hun terugweg van Las Vegas en de Grand Canyon).

Onze plannen om naar het natuurpark Sequoia te gaan hebben we dan ook maar laten varen. Ergens leek vastzitten in besneeuwde bergen ons niet erg aantrekkelijk. We hebben dan ook voornamelijk rustig aan gedaan; Hollywood, The Getty en een beetje shoppen was de aanvulling op hun hierboven al genoemde trip. Gevolg is wel dat ik geen foto's heb van hun verblijf. Dat is ergens wel jammer, want we hebben ons prima vermaakt. Ik heb hier in de VS natuurlijk wel vrienden, maar een vriendschap van een half jaar is nauwelijks te vergelijken met die van jaren en jaren.

Wel heb ik foto's van een eerder bezoek aan The Getty met Marga, Melanie, Eric en zijn vriendin Valerie. We hadden geluk dat het geregend had en koud was, zodat de lucht schoon was. Hierdoor hadden we een prachtig uitzicht over de stad en de oceaan. Je kunt dat zien op deze gedetailleerde panoramafoto.

Komende woensdag heb ik het genoegen Helen hier te mogen ontvangen. Ik hoop dat zij eindelijk mijn claims over het prachtige weer hier kan bevestigen...

16 februari 2006

Reclame

In Nederland zie je pas de laatste jaren dat in reclames concurrenten bij naam genoemd worden. Over het algemeen gaat het er dan nog vrij beschaafd aan toe. Hier in de VS is het eerder norm dan uitzondering dat producten direct vergeleken worden en hoewel het er ook hier meestal netjes aan toegaat krijgen we zo af en toe iets smeuïger voorgeschoteld. Een Pepsi reclame die ik laatst op TV zag wil ik jullie niet onthouden.

We zien een blikje Pepsi als acteur aan een vergadertafel zitten met zijn agent. De agent is vol goede moed over de te beginnen onderhandelingen om het blikje in een film te krijgen, maar eist wel een stuntman voor de actie scenes. Even later zien we de agent onderhandelen met martial arts guru Jacky Chan, die dolgraag het blikje naast hem in de film wil zien. Stuntman? Geen probleem! Even later een scene uit de film: Jacky en het blikje worden in een donker steegje in de val gelokt. Overal en nergens komen bad guys vandaan. "Cut, stunt double!", klinkt er op de achtergrond. Het blikje Pepsi wordt vervangen door een blikje Coca Cola en direct bruut onder een voet verpletterd...

En nu maar hopen dat 'ie niet ook al op de Nederlandse TV te zien is :)

6 februari 2006

Consumeren zul je!

De VS is het land van de massaconsumptie. Het hele leven lijkt er op ingericht. Overal schreeuwen enorme reclameborden je toe, van grote winkelketens zie je om de paar kilometer een filiaal en op TV wordt van alle kanten aan je getrokken toch vooral je geld bij [vul hier elk willekeurig bedrijf in] uit te geven. Vaak ook op krediet, overigens, de persoonlijke schuld rijst de pan uit. Niet altijd een even prettige omgeving, moet ik zeggen, maar het heeft toch ook zeker voordelen. Met name in de vrijheid die je als consument hebt. De grotere winkels zijn vaak tot 9 of 10 uur 's avonds open, ook in het weekend, zodat je makkelijk buiten je werk om kunt winkelen. Ook prettig is het makkelijke retourbeleid dat de meeste winkels voeren. Bij het warenhuis Target heb je 90 dagen de tijd om je spullen weer om te zetten naar liquide middelen, zonder opgaaf van reden (ik heb nog 66 dagen). Bij een sportwinkel had ik laatst een set gewichten gekocht. Bij het openmaken van het pakketje kreeg ik het voor elkaar een van de stangen te breken. Toegegeven, het materiaal was niet al te stevig en ik had redelijk wat kracht gezet; ik had kunnen weten dat ik een mesje had moeten pakken om het karton weg te snijden ipv het met de hand wegscheuren. Ik zag er dan ook enigszins tegenop om er weer mee naar de winkel te gaan. Maar ja, vandaag was de laatste dag dat het kon, dus toch maar gegaan. En ze zijn me toch makkelijk! Ik zeg alleen dat 'ie kapot is en dat ik 'm graag zou willen ruilen. "Oh, wat vervelend, meneer! Onze excuses, zoek maar gelijk wat nieuws uit." Kijk, da's erg prettig winkelen :)

Dit wil overigens niet zeggen dat spullen terugbrengen de interessantste dingen zijn die ik meemaak :) Van enkele activiteiten moet ik nog even op de foto's wachten; daarover binnenkort meer. Verder heb ik gister wat van LA laten zien aan Marga (Nederlandse stagaire). Het idee was 's ochtends naar Hollywood te gaan en 's middags naar het net geopende The Getty Villa. Dat is het gerestaureerde huis van meneer Getty, zie ook 10 november hieronder. Eenmaal bij The Villa aangekomen bleek echter dat deze zo populair is dat je enkel met een reservering binnenkomt. Beetje jammer, maar gelukkig zaten we nu aan de kust en konden we zo naar Santa Monica rijden. Met de zon hoog aan de hemel hebben we even de pier bezocht om vervolgens langs het strand naar Venice te lopen. Het was weer een tijdje geleden dat ik hier was en op zondag is het altijd lekker druk. Veel toeristen, veel straatmuzikanten en veel hippies. Heel veel hippies. Zoals jullie misschien nog weten woonde ik tijdens m'n stage zo'n 200 meter bij de boulevard vandaan en het was erg leuk deze in al z'n glorie weer te zien.

20 januari 2006

Mijn mooie woonkamer.

Bank

Het duurt even, maar dan heb je ook wat. Sinds afgelopen maandag staat mijn woonkamer propvol met een twee- en driezitter. Uiteraard bezorgd door twee Mexicanen en uiteraard pastte de driezitter niet in de lift en uiteraard was er daardoor nogal wat Spaans gescheld tijdens de lange tocht naar de twee verdieping via het trappenhuis. Heerlijk. Dat maakt dat ik extra kan genieten van het 's avonds zalig languit op de zachte kussens liggen. Nadeel is wel dat het allemaal wel erg groot is en dat verhuizen naar een kleiner 1-kamer apartement hierdoor een stuk lastiger wordt. En aangezien mijn beoogd huisgenoot op het laatste moment heeft afgezegd moet ik dat toch serieus overwegen. Wieweet kan ik dus maar een maand van deze geweldige bank genieten, maar tot die tijd zal ik dat dan ook met volle teugen doen.

Kantoor

Een ander heuglijk feit is dat er een flinke volksverhuizing op het werk heeft plaatsgevonden en dat ik daardoor nu in een mooi kantoor gehuisvest ben. Glazen wandje, glazen deur, groot houten bureau, een aardige kast, drie stoelen en de verlichting en airco gaan vanzelf aan zodra ik binnenkom. Lekker de deur dicht als je even rust wilt, fijn naar voorbij wandelende mensen kijken mocht je daar zin in hebben. Na twee dagen betrap ik me nog steeds zo af en toe op een grote glimlach. Die glimlach werd vandaag alleen maar groter toen Patrick (mijn baas) en ik er achter kwamen dat mijn kantoor groter is dan de zijne. Hij heeft dan wel weer uitzicht op de jachthaven en misschien zelfs een klein stukje oceaan...

Bovenstaande kan als volgt grafisch weergegeven worden. Ter vergelijking heb ik ook mijn oude bureau nog weer even op de foto gezet (nummer 22).

6 januari 2006

Uitzicht vanuit de woonkamer.

Jetlag

Elke ochtend word ik tussen vijf en zes wakker en elke avond moet ik vechten om niet voor negenen naar bed te gaan. Beetje vervelend soms, maar aangezien ik toch mijn eigen tijd indeel ook weer niet zo'n heel groot probleem; ik heb nu lange ochtenden en korte avonden. Bijkomend voordeel is dat ik elke ochtend op een prachtige zonsopgang getrakteerd wordt.

4 januari 2006

Sogno.

De beste wensen allemaal

Weeeeeh, weeeeeh, weeeeeeeeeeeeeeeeeh! Maar dan vijf keer harder en tien uur lang. Tel daarbij op een koffer die te zwaar is, uitgebreide controle in een ruimte met twee mitralleurs en een vertraging van twee uur, en je krijgt een vermoeiende reis van 22 uur, deur tot deur. Maar dan ben je wel weer terug in het zonnige Californië met een graad of 20.

Ik heb genoten van de afgelopen periode, hoewel het wel heel, heel druk was. Die twee weken lijken eerder twee maanden en op het laatst was ik dan ook bekaf. Op het werk kan ik het nu gelukkig een beetje rustig aan doen. Dat is echter wel de stilte voor de storm, binnenkort gaan we beginnen met een compleet herontwerp van onze agent. Momenteel zijn er uitgebreide vergaderingen over het komende jaar aan de gang. Niet in een vergaderzaaltje bij ons, nee, men moet dat zo nodig weer in een luxe hotel doen. Morgen ben ik er ook bij :-).

Tot slot nog even wat foto's van mijn tijd in Nederland. Niet alle activiteiten zijn erin opgenomen, maar een redelijk beeld kun je toch wel krijgen.