27 november 2007

Heuvels te over.

Thanksgiving

Vorige week was Thanksgiving, een van de grotere vakanties hier in de VS. Lauren en ik waren door Dianne uitgenodigd dit bij haar in Camarillo te vieren. Meer nog dan Kerst is Thanksgiving een echte familiegelegenheid. Het was daarom dan ook erg leuk om dat dit jaar voor het eerst bij een grote familie thuis te mogen vieren. De tafel was goed gevuld met in het midden uiteraard een grote kalkoen. Het eten smaakte heerlijk en hoewel ik het diverse keren aanbood hoefde ik geen eens af te ruimen nog af te wassen. Daar waren de 'aunties' voor, aldus Dianne.

De volgende dag was het eerst uitslapen om vervolgens een stukje te gaan wandelen. Dit keer gingen we over de heuvels naar de waterval en het uitzicht was prachtig. Die avond werden we zowaar voor alweer een Thanksgiving diner uitgenodigd, dit keer met wat vrienden van Dianne in een wat knussere ambiance. Erg gezellig, zeker nadat de spelletjes op tafel werden gezet.

Kortom, het waren een paar mooie dagen. Foto's zijn nog steeds een ramp, dus vandaar maar even een oude Camarillo serie ter verfrissing. Echte foto's komen later...

13 november 2007

Onze dokter en dorpsoude.

All in the name of science

Zoals ik al wel eens verteld heb worden wij elkaar jaar door het leger beoordeeld. Meer precies bezoeken enkele tientallen wetenschappers die op een of andere manier aan het leger gelieerd zijn ons voor twee dagen om vervolgens verslag aan het leger uit te brengen. Dit is erg belangrijk voor onze sponsoring en de beoordeling over 2007, inclusief onze plannen voor de komende jaren, is zojuist van start gegaan. We hebben hierdoor enkele drukke weken achter de rug. Allereerst om ons huidige scenario uit te breiden, vervolgens om dit enigszins bug-vrij te laten werken en uiteindelijk om dit in een passende presentatie te gieten. Voor dit laatste is voor een filmpje gekozen, die je kunt downloaden door op het plaatje te klikken.

Het filmpje laat bij lange na niet alle onderdelen van de architectuur zien. Zo mist het begrijpen van natuurlijke taal, het genereren van non-verbale communicatie en het procedureel animeren van de karakters. Wel laat het zien waar we momenteel toe in staat zijn: twee virtuele mensen die zowel met de gebruiker als elkaar op gevarieerde wijze kunnen communiceren.

8 november 2007

... Ruud Gullit?

Mag ik van jou in de categorie voetbal ...

Raad eens wie in navolging van David Beckham óók naar LA komt? Ruud Gullit! Vanaf begin volgend jaar is Ruudje trainer van LA Galaxy. Dit bewijst wel weer eens dat LA gewoon de place to be is...

29 oktober 2007

Daar zwem ik dan in.

Het weer

De bosbranden of toch in ieder geval de lucht lijken weer enigzins opgeklaard. Met een zombere zaterdag was de zonnige zondag extra welkom en met een temperatuur van zo'n 25 graden was het goed toeven in en naast het zwembad. En hoewel ik Nederland, inclusief mijn familie en vrienden, op tijden best wel mis, maakt zo'n begin van de dag toch wel veel goed :).

De laatste tijd eten Lauren en ik geregeld elke zondag bij Jordan, die ten eerste goed kan koken en ten tweede vrij veel plezier haalt uit het zorgen voor gasten. Een ideale combinatie en elke keer weer een mooie afsluiting van het weekend...

24 oktober 2007

Artist's impression.

Bosbranden

Mijn excuses voor het zo lang niet updaten van deze site. Dat komt omdat ik het én erg druk heb én nog steeds niet bij m'n foto's kan én ik eigenlijk niet zo heel beleefd heb. Maar nu zijn er tal van bosbranden rond LA! Heb ik eindelijk weer wat te vertellen...

Ik moet bekennen dat de hele heisa mij tot voor kort eigenlijk ontging en misschien wordt er in Nederland ook niet zo veel aandacht aan besteed, maar er zijn dus een zestal grote bosbranden gaande aan de randen van de stad. Het is niet zo dichtbij als de afgelopen keer, maar wel een stuk groter. Ik zie vanaf hier geen grote wolken, maar er hangt een allomvattende waas over de hele stad, zelfs zo dicht bij de kust als hier. Het is alsof de zon continue ondergaat en de stad in een schemerlicht doopt, terwijl het toch klaarlichte dag is. Gelukkig woon ik niet aan de rand van de stad, dus met mij gaat alles goed :).

20 september 2007

Ik aan het snowboarden.

Lake Tahoe

Nog steeds problemen met de recentere foto's en daarom maar even een serie uit de oude doos. Afgelopen winter ging ik met een stel lui snowboarden bij Lake Tahoe. Dit ligt noord oost van Sacramento (de hoofdstad van Californië), dat weer noord oost van San Francisco ligt. De ouders van een gozer die ik helemaal niet kende had hier een huisje en hij was zo aardig dat te delen met een hele hoop mensen die hij ook niet kende. De woning werd aangeduid met 'cabin' (hut), maar eenmaal aangekomen werden wij prettig verrast door de omvang. Diverse slaapkamers, ruime keuken en een erg mooie woonkamer met hoog plafond maakten dat ik mij door luxe omringd voelde.

Ik had twee keer eerder in mijn leven gesnowboard en wilde daarom met de makkelijkste piste (groen) beginnen. De rest was iets minder beginner en wilde met de daaropvolgende moelijkheidsgraad (blauw) starten. Mij werd een makkelijke blauw beloofd en ik dacht, waarom ook niet. Op naar de skilift dus en eenmaal boven aangekomen leek de heling opeens een stuk steiler dan vanaf de grond was verondersteld. Maar goed, ik moest naar beneden en op een lage snelheid is het makkelijk remmen met een snowboard so here we go! Met Zach en Brian voorop verliep de afdaling vrij soepel. Plotseling werd de helling ineens een heel stuk sneller en in het begin had ik dat niet zo goed door. Ik had dus al eningszins wat snelheid opgebouwd voordat ik probeerde te remmen. Met een snowboard rem je door de board dwars op de helling te zetten. Met je lichaam recht kijk je dus de helling af en zet je met je hakken de achterkant van je board in de sneeuw. Helaas ging ik al zo hard dat dit niet het gewenste effect had. Ten eerste viel ik redelijk hard op mijn kont, zodat ik mijn gewicht niet meer kon gebruiken. Hierdoor ging ik als maar harder en harder met als neveneffect dat mijn board nogal wat sneeuw opwierp, die vervolgens op mijn vizier viel en mij bijna het zicht belette. Bijna, want in de verte kon ik wel zien dat ik, inmiddels met een enorme rotvaart, een skiklas naderde. De kindertjes in het klasje waren zo'n tien tot twaalf jaar oud. Ondertussen had ik alle controle over waar ik zoal naar toe ging verloren, laat staan met welke snelheid. Met mijn board ramde ik het eerste de beste kind omver, maar gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest hem stevig vast te pakken, zodat hij met zijn rug op mijn buik lag. Op die manier nam ik in ieder geval alle stoten en schokken op (mijn rug zat onder de schrammen achteraf). De instructeur van mijn slachtoffer skide vrolijke met ons mee, maar kon uiteraard ook niet veel uithalen. Hij was overigens niet echt vrolijk. Uiteindelijk kwamen we in de 'berm' tot stilstand. Het kind was niet heel aardig tegen me. De instructeur gaf mij m'n muts die ik onderweg verloren had en weg waren ze. Daar zat ik dan, halverwege wat achteraf de Triple Diamond Black piste bleek te zijn, voor zover ik weet de hoogste moeilijkheidgraad. We hadden een links moeten nemen waar wij rechtsaf waren gegaan. Heel, heel zachtjes kwam ik langzaam maar zeker lager en lager. Na een half uur (wat een geoefende skier in vast dertig seconden doet) kwam ik eindelijk helemaal beneden. Toch maar eerst de groene piste proberen. Hier kneusde ik vervolgens mijn rib (twee weken lang onder pijnstillers, het is ongeloofelijk hoe veel je je ribben eigenlijk gebruikt) en knalde even later met mijn hoofd op het ijs met een whiplash tot gevolg; van m'n nek ik heb op momenten nog steeds last.

En toch kijk ik, een half jaar later, hier met plezier op terug. Ik kon het goed vinden met de groep mensen, de natuur was prachtig, het huisje erg knus en in principe is snowboarden erg leuk. Onderhand heb ik dan ook mijn eigen snowboard, waar ik aan het eind van afgelopen seizoen wat dichter bij huis nog net gebruik van heb kunnen maken.


PS: Lawrence is een erg goede fotograaf en heeft hier enkele mooie foto's staan.

16 september 2007

Ik ben er nog, hoor

Tjonge, gaat er opeens anderhalve maand voorbij zonder dat ik hier ook maar iets neerzet. Ik heb eigenlijk heel wat te vertellen, maar heb momenteel enigszins moeite de bijbehorende foto's in goede orde te krijgen. Vandaar dat ik het voor nu kort hou, maar jullie beloof binnenkort weer met regelmaat hier updates te plaatsen!

26 juli 2007

Uitzicht vanuit hotelkamer.

Vancouver

Gisteravond werden alle posters en demo's gepresenteerd op deze AAAI conferentie. Er waren tien demo's en hoewel ik de rest niet gezien heb (druk druk druk) waren wij uiteraard met afstand de beste. Drie uur lang praatte ik tegen zowel onze virtual humans als echte humans en gelukkig waren Bill (management team ICT, initiatiefnemer van ons project) en Stacy (een van de projectleiders) er ook om de diverse geïnteresseerden van uitleg te voorzien. Je kunt mij zien in de laatste paar foto's in deze serie.

De serie begint echter met foto's van mijn hotelkamer. Het hotel is vrij sjiek en het uitzicht vanaf de 24e verdieping is prachtig. Ik ben met name gecharmeerd van de badkamer. Op de grote spiegel is een kleinere, ronde spiegel met lampen erachter geplaatst. Dit ziet er niet alleen heel cool uit, het is ook nog eens heel functioneel, aangezien het warme oppervlak condensatie voorkomt. Ik was engiszins ontsteld dat er alleen een bad aanwezig was en geen douche. Wel was er een knopje waarmee je normaal gezien het water tussen de badkraan en de douchekop mee regelt. Ik daar toch maar op drukken en tot mijn verbazing kwam er water uit het plafond! Dat deed mij enigszins twijfelen of ik het wel verdiende om op deze belangrijkste van alle Artificial Intelligence conferenties aanwezig te zijn, maar toe maar. Dit was overigens de tweede keer die dag dat ik niet heel erg slim was. British Columbia ligt net over de grens met de Verenigde Staten en iedereen spreekt accentloos Amerikaans. Dus toen ik de persoon die mij van het vliegveld ophaalde een fooi gaf, waren dat twee fijne Amerikaanse dollars. Niet alleen kan hij daar niks mee, de wisselkoers is momenteel zo ongunstig dat het ook nog eens niet al te veel waard is. Ik verander al langzaam in een domme Amerikaans toerist...

De overige foto's zijn van een wandeling naar Stanley Park. Via het centrum en de jachthaven naar het park dat behoorlijk groot is. Sommige delen zijn dan ook behoorlijk wild, iets wat ik wel mag in het midden van een grote stad.

Goed, vandaag is de laatste dag van de conferentie. Ik heb dan nog een paar dagen helemaal niks te doen en dan is het zondag weer terugvliegen.

24 juli 2007

Mooi riviertje.

Canada's nature

Momenteel zit ik dus in Vancouver, British Columbia, Canada om daar de AAAI Conference 07 (Association for the Advancement of Artificial Intelligence) bij te wonen. Ik zit in een luxe hotel, in het midden van het centrum, dat momenteel overlopen wordt door een leger nerds. Waar je ook kijkt, de kans is groot dat er iemand op z'n laptop zit te typen. Net zoals ik op dit moment doe. Vandaag is de conferentie officieel begonnen, maar om de een of andere reden kwam ik vrijdag al aan. De afgelopen dagen heb ik, naast lekker op mijn hotelkamer relaxen, gebruikt om de stad en de omgeving te verkennen. Over Vancouver zelf zal ik later meer vertellen, maar vandaag is het onderwerp de mooie natuur hier in British Columbia. Zondag reed ik naar Whisker, waar in 2010 de Olympische Winterspelen worden gehouden. Afgezien van veel werkzaamheden langs de weg was hier niet veel van te merken. De rit kostte zo'n anderhalf uur en liep voornamelijk langs de kust, op een kronkelende bergweg. Eenmaal in Whisker aangekomen maakte ik allereerst een korte wandeling langs een klein riviertje en spoorweg. Vervolgens reed ik met mijn mooie gehuurde Toyota Yaris 7 km over een onverharde weg (toch een huurauto) om op een paar kilometer van een meer gedwongen tot stilstand te komen. Niet dat ik in de modder vastzat of zo, maar er was een parkeerplaats en de weg ging gewoon niet verder. Ik dus verder lopen en wel door het mooiste bos dat ik ooit heb gezien. Prachtige, hoge en oude bomen, grote rotsen, een heel scala aan verschillende planten, bergen met diverse kleine stroompjes, overal omgevallen bomen en uiteraard een snel stromende rivier die vanuit het meer liep. De diversiteit op die paar kilometer was verassend en de pracht van de omgeving komt op deze foto's helaas niet geheel tot z'n recht. Maar jullie zullen het er toch maar mee moeten doen :)

Deze zin staat er alleen maar omdat Lauren dit ook leest en ze zich nu natuurlijk hevig afvraagt wat ik in hemelsnaam over haar zeg...

19 juli 2007

Zo zie ik er nu eenmaal uit.

Lucky numbers

Oke, na enkele problemen zijn we eindelijk weer online, zodat ik jullie weer met details over mijn fijne leven hier kan verblijden. Ik heb nogal wat in te halen, maar we beginnen met mijn verjaardag. Ik werd 27 op 07-07-07! Als dat geen reden voor een feest is weet ik het ook niet meer. Om het geheel wat cachet te geven werd dat een wijnproefavond. Iedereen bracht wat wijn (voor mij) en kaas (voor de rest) en in combinatie met diverse lekkere hapjes werd dit een erg leuke avond. Ik was eerst niet echt van plan om het te vieren, maar ben blij dat ik dat toch gedaan heb. Het liet me zien dat ik toch behoorlijk wat mensen ken en een goede groep vrienden heb. Zach is daar een van en wat dat betreft is het jammer dat hij over twee weken echt naar Austin verhuist.

Morgen ga ik voor anderhalve week naar Canada voor een AI conferentie alwaar ik een demo ga geven. Dit wourdt in Vancouver gehouden, wat een erg mooie stad in een erg mooie streek moet zijn. Ik ben benieuwd :).


PS: de mensen kijken met opzet dronken in de foto's. Echt waar!

14 juni 2007

Klein veldje voor zo'n groot stadium.
Druk weer met werk, met name omdat ik morgen met Lauren op vakantie ga. Vandaar voor nu even een stukje uit de oude doos. tot over een week of twee!

Mijn eerste huisgetnoot Rick was een groot liefhebber van basketbal. En hoewel me dat nou niet zo veel scheelt, ga je vanzelf meeleven met een team als je dat een paar keer per week op TV ziet. Enter de Lakers. Met Kobe Bryant als beroemdste speler één van de twee professionele teams in LA. Toen Rick's familie op bezoek was moesten we dan ook zeker naar een Laker game. Was het Dodgers stadium nog openlucht, het Staples Center is fijn overdekte hal bestaande uit enorme tribunes rond zo'n klein basketbalveldje. De sfeer is gemoedelijk. Het is een fijn avondje uit, ook voor vader met vierjarige zoon.

Het mooiste is eigenlijk het hele spektakel om het spel zelf heen. Dansen op de muziek van 2 Unlimited en de Venga Boys, een hondenshow, de Laker Girls en mensen uit het publiek die op grote schermen getoond worden. Uiteraard doen er veel mensen gek en uiteraard moet er ook altijd gezoend worden. Zo kregen we drie keer een paartje te zien met het doel ze te laten zoenen, maar ze wilden maar niet. De derde keer vond de vent van rij lager het welletjes en zoende haar maar zelf.

Uiteraard mocht ook het Amerikaanse volkslied niet ontbreken. De lichten worden gedimd, iedereen staat op, de vlag wappert vier op de beelschermen en dan zingen maar. Leuk ook was dat er enkele beroemdheden rondliepen, zoals Bruce Willis (rechtsonder met oranje pet op foto dsc06938) en Jack Nicholson (onder de meest rechtse man met rode jas op foto dsc06868), die vrijwel bij elke wedstrijd aanwezig is.

Op het laatst werd het zowaar nog even spannend, want met nog maar 1 minuut te spelen was de stand vrijwel gelijk. Op het laatste moment scoorden de Lakers gelukkig nog een paar keer, zodat de avond met 96-91 afgesloten werd.

28 mei 2007

In het echt was het best hoog, hoor.

Camarillo

Zo'n half jaar geleden gingen we voor het eerst op bezoek bij Dianne in Camarillo. Dit is een klein plaatsje, een uur ten noorden van LA, dat mij gelijk aan Zuid Frankrijk deed denken. Dit weekend is Memorial Day weekend en hebben we de maandag vrij. Een goede gelegenheid om Dianne weer eens met een bezoekje te vereren.

Dianne woont in een groot huis met een best aantal kamers en een buitenzwembad. Ideaal om je met een aantal vrienden te vermaken. Het huis is gelegen aan de rand van de heuvels waar we zaterdag een wandeling naar een waterval hebben gemaakt. De mensen op foto 17 zijn, van links naar rechts, Jessica (huisgenoot van Zach), Dianne, Zach en Charles (de broer van Dianne). Later op de avond kwamen ook Jordan en Lauren langs.

De vele waterval foto's verraden wel dat deze wandeling zeer geslaagd was, maar ook de rest van het weekend was lekker. 's Avonds met z'n allen onder het genot van een wijntje in de jacuzzi buiten zitten, een filmpje kijken, tenissen en Scrabble spelen, waarbij ik even moet vermelden dat ik het eerste potje gewonnen heb. Als buitenlander voelt dat heel goed, moet ik zeggen.

22 mei 2007

Uitzicht op Chicago.

Chicago

Voor de PC GamePlay was ik afgelopen week bij Midway in Chicago om daar de game Stranglehold te bekijken. Stranglehold is de spirituele opvolger van de klassieke Jon Woo film Hard Boiled, alhoewel ik moet toegeven dat ik deze film ook niet heb gezien. Geeft allemaal niks, de game ziet er erg leuk uit. Ook leuk was dat Midway Chicago verantwoordelijk is voor alle Mortal Kombat games, inclusief de orgiginele arcadekast. Ik zag Ed Boon, de bedenker van de serie, nog rondlopen. Erg geinig.

Na het bezoek aan Midway had ik nog enkele uren vrij om de stad te verkennen. Hierin werd ik bijgestaan door Rick, mijn eerste huisgenoot hier, die geheel toevallig in Chicago aan het afstuderen is. In tegenstelling tot LA is dit een echte stad met diverse wolkenkrabbers en Rick bracht mij op een gegeven moment naar de op twee na hoogste in de stad. Op de 96e verdieping hebben we daar een biertje gedronken en het uitzicht was geweldig. Ik geloof niet dat ik ooit zo hoog geweest ben en om dan over zo'n stad uit te kijken, prachtig gewoon. De foto's doen uiteraard geen eer aan hoe het er echt uitzag, maar ja, wat moet je anders?

15 mei 2007

Oude demo...

Druk druk druk

Heb ik verteld dat het de afgelopen tijd hier erg druk is? Waarschijnlijk niet, maar mijn stilte hier spreekt voor zichzelf. Er zijn wat organisatorische verandering bij ICT, die ook de nodige impact hebben op ons project. Daarnaast heeft onze nieuwe baas besloten een demonstratie van ons systeem te geven op de AAAI conferentie die komende juli in Vancouver, Canada plaatsvindt . Aangezien de demo nog niet rijp is voor de buitenwereld betekent dat opeens een hoop werk. Ik mag dat gelukkig wel en ben dan ook lekker hard aan het werk. Extra motivatie is dat ik ook naar de conferentie ga en dan eindelijk eens Canada kan bekijken.

Ik heb nog een aantal fotoseries op de plank liggen, die ik hopelijk over niet al te lange tijd online zal zetten. Nog even geduld voor wat visueeel spectakel dus :).

12 april 2007

Uitzicht op balkon.

Apartement

Het afgelopen half jaar mocht ik genieten van de aanwezigheid van mijn huisgenoot Joost. Deze is helaas afgelopen woensdag weer richting Nederland vertrokken en da's best jammer, aangezien hij een gezellige huisgenoot was. Voordeel is dan wel weer dat Lauren en ik het rijk even alleen hebben, wat op zich best prettig is. Binnenkort komen bij ICT de Summer Interns. Diverse mensen hebben al interesse in de kamer getoond, dus hoop ik binnenkort weer een huisgenoot te hebben. Om geïnteresseerden van wat beeldmateriaal te voorzien en op veler verzoek (lees: moeders), bij deze enkele foto's van hoe de woonkamer er tegenwoordig uitziet.

26 maart 2007

Thomas houdt van mijn DS.

Nederland

Nèt in de week dat het in Nederland niet al te best weer is komt Arno op bezoek. De eerste dag in Amsterdam bestaat uit urenlang zware sneeuwval, gevolgd door een prachtig heldere lucht en warme zon, afgesloten door hagelbuien. Heerlijk.

De week bestond voornamelijk uit vrienden en familie bezoeken en helaas heb ik daar niet al te veel foto's van. Behalve dan degene hiernaast, die allemaal van zowel vóór als ná het hoogtepunt van vrijdag's feestje zijn, wat overigens zeer gezellig was. Dus: dank allemaal voor jullie aandacht en tot de volgende keer!

14 maart 2007

Uitzicht over de baai.

Alcatraz

Afgelopen week bevond ik mij in San Francisco om voor ICT daar de Game Developers Conference (GDC) te bezoeken. Maar later meer daarover. Vrijdag kwam Lauren aan om samen het weekend in San Francisco door te brengen. Zaterdag zijn we naar Alcatraz geweest en dat was een erg leuk tripje. Alcatraz is sinds midden jaren 60 gesloten en nu staan er enkele ruines die gedeeltelijk door de natuur zijn overgenomen. Voeg hier een prachtige dag en het geweldige uitzicht aan toe en je kunt je voorstellen dat we een goede dag hebben gehad.

Allereerst namen we een korte tour over het eiland met een gids. Hij wist ons te vertellen dat er naast de gevangen zo'n 50 families hier leefden. Het was in feite een klein dorpje waar iedereen elkaar kende. De kinderen hadden het er helemaal naar hun zin, want het eiland is een perfecte speelplaats en je hebt altijd genoeg vriendjes om je heen. Plus dat het op school heel stoer was om te vertellen dat je vlak naast al die beruchte criminelen woonde. Daarna werd het tijd voor de audio tour in de gevangenis zelf. Hier leerde je meer over de achtergrond van sommige van de gevangen, over hoe het leven er voor hen uitzag en over enkele ontsnappingspogingen*. Zo was er op een gegeven moment een grote uitbraak waarbij diverse bewakers het leven hebben gelaten. Alcatraz is toen bestormd door de politie en grof geweld werd niet geschuwd. Foto 87 laat de groeven in het cement zien van waar diverse granaten naar binnen zijn gegooid. De meest beruchte gevangene was uiteraard Al Capone en zijn cel kun je zien op foto 64.

* Hier had ik eerst ontspanningspogingen van gemaakt...

Botanische tuin.

Tilden Park

Lauren is nogal een nature nerd en met name gek op inheemse plantsoorten. Dus moesten we op zondag naar een botanische tuin in het Tilden Park, gelegen in Berkely, ten oosten van de baai. Op de weg daar naartoe wist ze nog een sake fabriek waar we fijn diverse soorten sake geproeft hebben. Dat is gratis, hoewel je je dan natuurlijk wel verplicht voelt een fles te kopen. Dat werden er drie. Maar sake is eigenlijk veel lekkerder dan ik dacht en ik kreeg ook nog eens te horen dat je er fijn mee kunt wokken, dus ben ik ook weer blij.

Maar goed, wij dus naar die botanische tuin. Het park lag in de heuvels en Lauren's auto kon dat allemaal maar net trekken. Het zag er gelukkig allemaal wel erg mooi uit. We hebben hier in LA natuurlijk ook heuvels, maar die zijn zo'n beetje allemaal bezet door de Hollywood jetset. Hier had je zowaar normale en gezellige buurten.

De tuin is zo opgezet dat alle planten uit Californië komen, opgedeeld in de diverse zones die de staat telt, zo'n tien in totaal. Met bergen, woestijn en kustgebieden en een totale oppervlakte van zeg vier keer Nederland betekent dat heel wat verschillende planten en Lauren was helemaal in de wolken. Ik vond het gewoon wel mooi :)

SF bij dag.

GDC

Het doel van SF was in eerste instantie dus de GDC. Ik wist niet helemaal wat ik ervan moest verwachten en stond nogal te kijken dat er per dag zo'n 100 presentaties zijn waaruit je moet kiezen. Werkelijk alle gebieden van game developement komen aan bod; van game design, programmeren, graphics en audio tot management en marketing.

Erg leuk waren de Independent Games Awards en de Game Choice Awards, de Oscar equivalent van de game industrie. Deze eerste eert de onafhankelijke ontwikkelaar en dat was wel geinig om te zien. Programmeurs zijn niet altijd even goed publiekelijk gezien en de toespraken waren dan ook zeer kort, hoewel veelal wel grappig. Ook een huwelijksaanzoek kwam aan bod, wat voor het nodige sentiment zorgde. Gepresenteerd door Tim Shafer (Day of the Tentacle, Grim Fandango, Psychonauts) was het een luchtige avond waar onder andere Wii Sports en Okami (PS2) in de prijzen viel. Grote winnaar was echter Gears of War (Xbox 360) die aan de haal ging met Best Visual Arts, Best Technology en Best Game. Ook werd Tetris bedenker Alexev Pajitnov in het zonnetje gezet.

Beide key note speeches verzorgd door console iconen: Phil Harisson en Shigeru Miyamoto. Deze laatste kennen we van klassiekers als Mario en Zelda en vertelde voornamelijk over zijn persoonlijke ervaring bij het ontwikkelen van games, waar 'fun' en positieve emoties altijd een sterke rol in spelen. Phil, Sony's CEO, ging in op het concept 'game 3.0', waar gamers niet alleen met andere gamers in contact staan, maar ook hun eigen content kunnen creëeren. Eerste voorbeeld hiervan was Sony's 'Home', dat de speler een virtuele wereld biedt, inclusief de mogelijkheid je eigen apartement in te richten en uit te bouwen. Interessanter was de aankondiging van de game Little Big World, ontwikkeld door ex-Lionhead medewerkers Mark Healy en Alex Evans. Little Big World is een zeer originele 3D puzzle side scroller waarbij spelers hun eigen levels kunnen maken en deze alleen of met anderen kunnen doorkruisen. De levels zijn met iedereen online te delen, waarbij je uiteraard kunt zien hoeveel mensen je level spelen en hoe zich dit verhoudt met andere levels. Beide ontwikkelaars verzorgden een briljante demo, die door de duizenden aanwezigen met overdonderend enthousiasme onthaald werd.

SF bij nacht.
Zoals gezegd waren er veel interessante praatje, waaronder Cliff Bleszinski over Gears of War. Verder hield Warren Spector (Thief, Deus Ex) een vervolg op zijn praatje uit 2004 over interactieve verhalen. Volgens hem heeft de AI moeite om de grote en complexe werelden bij te houden en zien we daardoor weinig vernieuwing in de interactie met NPC's. Hij heeft echter het idee dat binnenkort iemand met een innovatief idee op de proppen zal komen. "I really wanna stop playing Vin Diesel," aldus Warren. Ook interessant waren de lectures over Spore. Chaim Gingold hield een toespraak onder de titel 'Magic Crayons', dat ging over de menselijk drang te creëeren. Hij sprak met name over de uitdaging de tools van Spore zo te ontwerpen dat zowel beginnende spelers als ervaren artiesten de meest uitbundige wezens kunnen ontwerpen, die vervolgens ook nog eens goed in de virtuele omgeving kunnen functioneren. De altijd amusante Chris Hecker sprak over hoe wezens te animeren voordat ze bestaan. Spore gebruikt hiervoor een geavanceerd selectie-mechanisme dat generieke onderdelen van een wezen te vindt om deze vervolgens aan eerder gedefinieerde animaties te koppelen.

Het meest enthousiast was ik echter over Peter Molyneux's onthulling van één van de hoofd features van Fable 2. Peter wil ons liefde laten voelen, bijvoorbeeld wanneer je thuiskomt en je eigen kind je vol bewondering in de armen vliegt. De grote feature is echter: een hond! Dat klinkt misschien wat simpeltjes, maar de animaties en levendigheid van deze hond zijn werkelijk fenemonaal. Je kunt met hem spelen, hem aaien, bevelen geven, etc., maar hij is ook je gids en beschermer. Peter gaf een demo waarin de hond vrolijk was, verdrietig was en echt op het gevoel werkte. Het was hartverscheurend om de speler te zien weglopen, terwijl de hond half mank en bloedend probeerde weer bij z'n baasje te komen. "De hond is totaal aan jou toegewijd en zal je door de hele wereld door naar huis volgen. Als je weken later in de pub een lekker biertje drinkt zul je de zachte krassen op de deur horen van het enige wezen in de wereld die boven alles jou trouw is," aldus Peter. "Aaaawww," klonk er vanuit de zaal, waarop Peter aangaf dat het spel bijhoudt hoe erg je op hem gesteld bent. "And if you are, we've got you. We've got you and we're gonna mess with you, man…" En nu maar hopen dat Peter niet al te lang wacht met de aankondiging dat ook wij PC gamers van Fable 2 kunnen genieten...

5 maart 2007

UT3 producer Jeff Morris.

Epic Games

Druk, druk, druk. Afgelopen week een paar dagen naar Raleigh, North Carolina geweest. Hier bezocht ik Epic Games om een kijkje te nemen naar Unreal Tournament 3 voor de PC GamePlay. Ik heb me daar prima vermaakt, zowel tijdens het avondje uit met de pers, als tijdens het bezoek aan Epic zelf. De PC GamePlay komt eind maart uit en is niet te missen, aangezien UT3 groot op de cover staat :)

Deze week ga ik voor een paar dagen naar San Francisco, voor de Game Developers Conference. Dit is een week lang duren conferentie met workshops, stands en met name veel presentaties. Moet interessant worden.

Daarna een weekje nog hier in LA, waarna het tijd wordt jullie allemaal weer eens te bezoeken. Tot dan!

20 februari 2007

Virtuele omgeving

Post Traumatic Stress Disorder

Een van de projecten hier bij ICT is het ontwikkelen van een applicatie die soldaten met Post Traumatic Stress Disorder (PTSD) kan helpen bij hun therapie. Tweakers.net heeft hierover een artikel geplaatst.

Tijdens een reguliere PTSD therapie praten soldaten over hun traumatische ervaringen. Het doel is deze ervaringen onder ogen te zien, om ze te erkennen en mee te leren leven. De simulatie helpt in het levendiger maken van de ervaringen, door middel van beeld, geluid en geur. De simulatie kan op allerlei manieren worden aangepast, zodat soldaten beetje bij beetje weer kunnen wennen aan de traumatische ervaring.

Ikzelf werk niet mee aan dit project, hoewel we binnenkort waarschijnlijk wel met de genoemde Skip Rizzo gaan werken aan een simulatie van een autistisch kind. Deze simulatie zou dokters moeten helpen bij het leren hoe een intake gesprek met een dergelijk kind uit te voeren.

9 februari 2007

Remember the Alamo.

Meer over Austin

Austin dus, van oud en nieuw en zo. Austin wordt wel de meest liberale stad van Texas genoemd. Het is relatief klein, heeft een gezellig centrum (allemaal leuke barretjes met live muziek: "Austin, the live music capital of the world") en veel ICT bedrijven, waaronder AMD en Dell. Desondanks zie je nog steeds veel pick-up trucks en referenties naar vuurwapens, maar de mensen zijn erg vriendelijk; niet de standaard red necks die je zou verwachten.

Zach heeft enkele maanden terug een huis gekocht en met vier slaapkamers en drie badkamers is dat een best huis en dus prima toeven met z'n allen. Ik was gelijk jaloers, vooral toen ik hoorde dat het slechts een derde kostte van mijn huidige 2-kamer appartement.

Dag twee werd echter niet in Austin doorgebracht, maar in San Antonio. Hier vindt men de beroemde 'Alamo', een oud klooster, later omgebouwd tot fort. In 1836 verdedigden hier zo'n 200 Texanen zich tegen een overmacht van 1500 Mexicaanse soldaten. Alle mannen werden gedood en deze daad staat symbool voor het Amerikaanse pattrionisme: "Remember the Alamo!". Het is een beetje vaag hoe de hele geschiedenis in elkaar zit. Texas, en vele andere zuidelijke staten, behoorde tot de Mexicaanse republiek en de Texaanse soldaten hadden het fort eerder op de Mexicanen veroverd. Da's niet zo aardig, maar aan de andere kant was 90% van de Texaanse bevolking 'Amerikaans'. Deze Amerikanen waren door de Mexicanen een tijd terug zelf uitgenodigd, maar de bestemming bleek zo populair dat de Mexicaanse regering een beetje angstig werd en vele niet zo populaire maatregelen instelde tegen niet-Mexicanen.
Net Amsterdam. Sort of.
De Texaanse oorlog was dus een onafhankelijkheidsoorlog en een succesvolle. De val van de Alamo stond niet alleen symbool voor heldhaftigheid, het gaf het Texaanse leger ook de tijd om zich te organiseren en uiteindelijk het Mexicaanse leger te overwinnen. Texas werd een onafhankelijke staat, alvorens het een tiental jaar later toetraat tot de Verenigde State van Amerika. Op de een of andere manier heeft dit alles ook te maken met de staten Californië, Arizona, New Mexico en wieweet nog enkele andere. Deze zijn in dezelfde tijdsperiode door de VS van Mexico gekocht (lees: onder druk voor een appel en ei van eigenaar gewisseld). Het hoe en waarom hiervan is mij nog niet helemaal duidelijk, maar het is daarom dat ik in niet in The Angels woon, maar in het zonnige Los Angeles...

Heel slim gepland bezochten wij San Antonio juist op de dag van een belangrijke football wedstrijd. Overal in het centrum waren fans, auto's en bussen, met tot gevolg dat we niet echt opschoten. Op een gegeven moment stonden we voor een verkeerslicht te wachten en opeens zet een politie-agent twee pionnen vlak voor onze auto om de rijstrook af te zetten. Ik klop op het raam en hou mijn handen op om te zeggen: hoe moeten wij nu verder? De beste man kijkt mij aan, schreeuwt: "Work it out, dude! Work it out!" en loopt kwaad weg. Nee, de mensen in Austin waar toch aardiger.

Wel weer mooi aan San Antonio is de rivier die pal door het centrum heenstroomt en in combinatie met allerlei restaurantjes een gezellig sfeertje oproept. Hier hebben we ons in de avond dan ook goed vermaakt, waarna een mooi autoritje ons weer in het fijne huis bracht.

29 januari 2007

Hier dachten we nog: sneeuw?

Snowboarding

Momenteel schuivel ik langzaam door de gangen van ICT, terwijl ik gisteren nog dacht "als ik maar eenmaal op gang ben is het eigenlijk wel goed te doen". Niet dus, zo'n beetje elke beweging die ik maak doet pijn. Waarom? Snowboarding, afgelopen zaterdag met Lauren, Dianne en Jordan. Erg leuk en na een tijdje had ik zowaar de slag enigszins te pakken. Op een gegeven moment maakte ik zelfs een sprongetje! Van zo'n 10 cm.

Dit was voor mij de tweede keer snowboarding ooit. De eerste keer was ook in LA, tijdens m'n stage, samen met Zach. De spierpijn nu is gelukkig niet zo erg als toen. Dat laten we aan Lauren over die dit keer voor het eerst ging. Na een uur vallen en opstaan met onze hulp leek het toch wel aardig professionele les te krijgen en achteraf was ook duidelijk verbetering te merken. Beetje sneu was ze gisteren wel, aangezien zelfs een paar centimeter op de bank verschuiven een halve minuut duurde en gepaard ging met de ontdekking van diverse voorheen onbekende spiergroepen.

26 januari 2007

De vuurtoren beschermt ons.

Whale Watching

Even een kort Austin intermezzo om te melden dat ik afgelopen weekend ben wezen whale watchen met Joost en Brent. Joost is m'n huisgenoot, Brent diens collega, die ook nog wel es bij ICT wil rondwandelen.

Op zondagochtend reden we naar Long Beach, niet al te ver hier vandaan. Long Beach is een grote industriële haven en ik was dan ook prettig verrast dat er zowaar ook een gezellig toeristenhaventje was. Was het een week of twee geleden nog erg koud, de dagen zijn momenteel weer lekker en met een temperatuur van rond de 20 graden was het prima toeven.

De tocht zelf nam zo'n twee en een half uur in beslag. Bij het verlaten van de haven zagen we enkele dolfijnen, maar tijd om hier aandacht aan te besteden was er niet, het gaat hier tenslotte om walvissen! Al snel werd ons verteld dat er eentje gespot was. De boot verloor vaart en lag even later stil, terwijl er uit de luidsprekers de mededeling kwam dat we toch vooral voor ons moesten kijken. En ja hoor, even later zien we een klein waterfonteintje en een vage vorm komt enigszins boven het water uit. Oooohhhhh. Ons wordt verteld dat het een grijze walvis is, de op 7 na grootste beesten in de oceaan. Hij is in z'n uppie, komt nog een tiental keer voorzichtig naar de oppervlakte, waarna het tijd wordt om op zoek te gaan naar een exemplaar dat mooi uit het water springt en z'n grote staart laat zien.

Helaas, deze werd niet meer gevonden en ook de eerdere dolfijnen waren ondertussen verdwenen. Wel kregen we nog enkele zeeleeuwen te zien, wat met hun kenmerkende geluiden ook wel geinig was. Al met al een prima tochtje, vooral door het mooie weer.

15 januari 2007

Alle zes.

Austin, Texas

Zo, is het opeens niet meer "druk", maar zowaar Druk. We zijn momenteel hard bezig onze activiteiten voor het komende jaar te plannen en dat betekent niet alleen deadlines opstellen, maar vooral heel veel ontwerpen. We zijn van plan om veel binnen onze architectuur om te gooien, maar tegelijkertijd moeten we zeer binnenkort beginnen met het ontwikkelen van enkele nieuwe modules. Mooi werk allemaal, maar even lastig om alles in goede banen te leiden.

Iets verlaat breng ik u dan daarom bij deze een verslag van onze eerste dag in Austin. Sinds kort woont Zach hier in een typisch Amerikaans huis en hij was zo vriendelijk ons voor oud en nieuw uit te nodigen. Na een gezellig avondje met Lauren, Melanie en Zach voegden later ook Jordan en Dianne zich tot het gezelschap. De eerste dag zijn we wezen hiken in de mooie Texaanse natuur. Deze verschilt nogal van wat je zoal in Californië kunt meemaken. Wat vlakker en droger, maar daarom zeker niet onaardig. Zie de foto's hiernaast voor een gebalanceerd visueel ovezicht.

5 januari 2007

Geen vuurwerk gezien...

Gelukkig nieuwjaar!

He hoi allemaal. Even een kort berichtje, want het is oh zo "druk" hier op het werk. Sinds maandag zit ik hier weer op mijn kantoortje en ik moet zeggen: vakantie is toch veel beter. Met kerst was ik in LA, oud en nieuw hebben we in Austin, Texas, gevierd, maar daarover later meer. Ik heb moeite om weer in goed werkritme te komen, maar volgende week ga ik echt m'n best doen. Morgen is de beste tijd voor alles :)

Vanochtend reed ik in het zonnetje over de snelweg naar ICT. Eenmaal op de normale wegen aangekomen bleken voor enkele kruispunten de verkeerslichten niet te werken. Vrijwel zeker grote chaos in Nederland. Hier neemt iedereen om de beurten voorrang en alles rijdt soepeltjes door. En dat tijdens de ochtendspits. Van dat soort kleine dingetjes wordt ik toch wel vrolijk.